Carelessfeelings

एउटा ब्यक्ती-जसको सम्झना स्वयमका सासको गणितसँग दाजिन्छ

2008-12-26T17:37:00.000+08:00

सबैथोक गुमाएको ब्यक्ती। आजसम्म झरेका आशुले हासोको महत्तो दिदै आएको छ। सधैं रुवाउने एउटा ब्यक्ती छ। जसको हरेक ढुकढुकिमा म जीबनको पारीभाषा पाउछु। जसको सम्झना स्वयमका सासको गणितसँग दाजिन्छ। आज त्यो ब्यक्तिलाई त्याग्नुपर्ने परिबेसमा सुक्सुकाउदैछु। अब देखी म सास भएको लास हुनेछु। सम्झनालाई झुठो पुषटी गर्न म अनगिन्ती मृत्‍यु मर्नेछु अनी मरेर बाच्नेछु, हास्नेछु। म रुने पनि छु तर, आशुका हैन सफल मुक्तिको ढिक्का।
पुराना कुराहरु तिखो बाण छड्ने छन। म घायल हुनेछु। म छिया छिया हुनेछु। ती बाणको अस्तित्व स्वयमका झै बिलिन हुन दिनेछैन। त्यसैले फेरी जोडीनेछु। म क्रुर हुनेछैन। म कठोर पनि हुनेछैन। ईर्श्यालु,बेईमानी,लोभी केहीपनी हुनेछैन। म सधैं मुस्कुराउने छु। मन्द खुशीमा सागरको गहिराई स्विकार्ने छु। म यसरीनै बाच्नेछु। नितान्त म भएर।

तिमीले राखेको शर्त पालन गर्न केही कठिन रहेछ। मैले सकीन। म हारे।

2008-07-06T11:38:00.002+08:00

प्रभा!
पत्रमा तिमीलाई स्वागत छ। म तिम्रो लेखको Middle of the Road बाट धेरै टाढा आईपुगे। खुशी लाग्यो - पुरै यात्रा रोचक रह्यो। बिधवाका आखाजस्ता सपनाहिन, पोतीएको खुशीजस्तो हरफहरु, घरीघरी उदासिनता अनि कहि कहि मानबिय निचता माथिको बलीयो आक्रमण- जम्मामा मेरो लागि यो लेख फरक नै रह्यो।

तिमीले राखेको शर्त पालन गर्न केही कठिन रहेछ। मैले सकीन। म हारे।( आखीर खाए पनि बिष नखाए पनि बिष भए खाएरनै अस्तित्व बिलीनको महत्व बढी होला।) मानिसले गरेको गल्तीको भगवानले क्षमा गर्छन रे- होला पनि, त्यती पनि नगरे भगवान के भगवान ? अब तिमीसग पनि भगवानको कुनै नाता त पक्कै होला।

सत्य सधै सेतो हुदैन।( कालोको अर्थ सधै नराम्रो/ नकारात्मक लाग्छ भन्ने अर्थ नलागोस।) हामी जुन कुरालाई सुन्छौ, देख्छौ, तेस्सैलाई अन्तीम सत्य (प्रा:य) मान्छौ तर बास्तबिकता सधै त्यस्तो हुदैन। भैदिदैन. बेदनाले कथामा रोचकता थप्छ। बास्तबिकतामा कयौ गुणा बढी पीडा. तिमीले नजिकबाट देखेकी त्यो अबलालाई पीडा झेल्ने शक्ती मिलोस।

लेख राम्रो छ। बस! आफ्नो लागि मात्र लेख्न बन्द गरीदेउ। तिम्रो लेखमा पाठकको पनि अधिकार रहोस। जिन्दगी कहा, कसरी, कुनबेला हामीसग बाच्न आईपुग्छ -के थाहा? अथवा नबाची गुज्रेला - के भर!
आफुले पनि केही त गर्नुपर्यो नी।

निराजन

मलाई माफ गर आज तिमीसँग बचेँका ती यादहरुसँग म अनबिग्य थिय ;यात म केही हतारीए।

2008-05-04T00:20:00.000+08:00

प्रीए शेफालीका............!

मृ्त शरीर कहिल्यई बोल्दैन...... उ ऎसरी लेख्दैन पनि. यो
उ अहिले बाचिरहेको सन्सारको नीयम हो जसलाई पालना गर्नु अनिबार्य छ. तर आज
मैले केहि उत्तरहरु दिनुछ, बोल्नु छ मैले........ मलाई लाग्थ्यो, जब मलाई
बाबाले अग्नी दिनुभयो तब मेरो मृत शरीर सङ्गै मसँग जोडीएका सबै यादहरु
तिमीहरुबाट पनि मिटीए होलान। यस सोचाइले म केही हद खुशीनै थिए र
लाग्दैथियो म पो एक्लिये अब। एक्लोपनले चुस्नेछ मलाई। तेत्तिबेला हामीले
गरेका बाचाहरु आँखा अगाडि नाच्न थाले। ति सम्झीएका हरेक पलहरु मलाई अरु
अनेकौ पटक मार्न सक्षम थिए।

त्यो गौमती खोलामा पानी छ्याप्दै खेलेका क्षणहरु मेरालागि
पनि रहेनन अब। म कसलाई पानीले भिजाउ? कालिका माईलाई सम्झिए। यो के भयो ?
उनैको अगाडि गरेको प्रतिग्याबाट म आज पलायन भएको छु। म हारे। यो कस्को
हार नि ? मेरो कि भगवानको? म उनको सामु पुगे, हेर्छु भगवान उस्तै छन,
उनीमा हार अनी पस्चातापको क्लेश मात्र पनि छैन। यस्तो लाग्छ कि उनी त अझै
अनभिग्य छन, कि हामी माथि के बितेको छ।

कलाकारलाई मान्नु पर्छ उनी देवतालाई यस्तो रुपमा सजाउछ्न
कि दिन होस वा रात उनमा देवत्त्वोको उत्तिकै कान्ती रहन्छ। म एकपलका लागि
आँफैलाई भुल्छु। बिर्सिन्छुकी म एक म्रितक हु भनेर। ममा आत्मबिश्वासको
सुमधुर संचार हुन्छ क्षणभरका लागि। तर कुनै बीरही आवाजले उतिखेरै कानमा
सुस्तरी भनिदिन्छ- फर्की वास्तविकतामा त जीउदो मानिस होईनस, एक लास
होस........................हा हा हा हा
त्यो लास जसलाई फेरी उही कालिका माईको अगाडि उसको अर्धाङिनिको बाङिएको
टीका मिलाउने पल फेरी कहिलेई आउनेछैन। हावा तेही भन्छ, चराहरु तेही
गाउछन, आकाश गर्जन्छ त्यही बोल्छ। शब्द शब्दमा बिष बमन भये तुल्य लाग्छ।
म डसिन्छु, चुरचुर हुन्छु, जमिनमा ढल्छु अनी फेरी आउने अनिश्चित समय जहाँ
म हरेक कोशीषहरु आट्छु -- पर्खन थाल्छु। तिमीलाई जस्तै बर्शौ बर्षको आभास
दिने ती दिनहरु..............,

आज हामी फरक फरक अस्तित्वमा भिन्न छौ। पहिले हामी रमाउने
झरी आज यहाँ म कहाँ पनि आउछ तर त्यो कहिले आशुको सागर बोकी आउछ त कहिले
रगतको बाढीको आभास बाड्छ। अनी तेस्सरीनै बगाएको भान पार्छ जस्तो त्याहा
तिमीलाई लाग्ने गर्छ।
म तिमीहरुबाट बिरानीएथे तर मेरोलागी पनि कोही आफन्त थिएनन
यहाँ। अ.....! मैले त ती सबै यादहरुलाई बोकी लगेथे केही स्वार्थी जस्तै
बनेर........ तर मलाई थाहा थिएन तिमी पनि तेत्तीनै सम्झनाहरु सङालेर
बसेकी थियौ। मलाई माफ गर आज तिमीसँग बचेँका ती यादहरुसँग म अनबिग्य थिय;
यात म केही हतारीए।

केही अस्ती हामी खेल्ने चट्टान र नदीको बाटो हिंडेथे।
उनीहरुसँग धेरै कुरा गरुला जस्तो लागेथ्यो। तर चट्टानलेत बिर्सीए जस्तो
गर्‍यो शायद उ रिसाएको होला। केही पल त नमिठो लाग्यो तर म फेरी खुशी भये
कि अब यसले हामी बिनानै समय काट्न सिकेछ। तर नदीले चाँही मलाई रुवाई
छाड्यो। हामीले धेरै बेर कुराहरु गर्यौ जहाँ तिम्रो अस्तित्व चर्को
चल्थ्यो। उनका प्राय: प्रश्नहरुको जवाफ मसँग थिएनन, कती चाँही मैले पनि
दिन चाहिन। उनको पनि एउटै गुनासो उनलाई छोडी गएको भनी तर उनी हामी जती
कमजोर देखिन्नन। पानीको धर्म बग्नु हो र बगाई उनको जीबन। केही पलमा नै
उनी फेरी बग्न गईन। म उनको बगाईलाई हेर्दै अरु केही दुखी भए।

आज म आकाशको चन्द्रमाको धेरै नजीक छु, यसरी भनौ की हामी साथी
बनेका छौ, धेरै नजिकिएका पनि छौ र तेत्तिनै घनिश्ट पनि। हामी दुबै
तिमिलाई साथै हेर्छौ। पहिले तिमी र म चन्द्रमालाई हेर्थ्यौ अनी आज म र
चन्द्रमा तिमीलाई। हामी दुबैमा तिम्रो बारे प्राय सधैं कुरा भईरहन्छ,
कम्तिमा पनि दिनको एक पटक जस्तो। उ हामी दुबैलाई खुब माया गर्छे। तिम्रो
पुकार मैले उसलाई पढाउदा उ कस्तरी रोएकि!- " के गर्ने है द्रिश्य, तिमी
त्यहा उनीसम्म जान मिल्ने भए नी कस्तो हुन्थ्यो है? म पनि तिमीहरुको मिलन
देखेर कती खुशी हुन्थिए होला।" उनले भनेकी थी " जब देखी उनीलाई देखे मलाई
औशीको रातको पनि डर लाग्न छाडयो"। तिम्रो पीडा भन्दा उसमा छाउने औशीको
रात त कती सानो सानो रे। त्यो त केही नी हैन रे। अनी उसलाई तिमी बिल्कुल
अप्सरा जस्ती लाग्छ रे अनी मलाई चै हजार अप्सराको रुप तिमीमा अरु थपिएको
भान हुन्छ। म आज पनि तिमीमा चन्द्रमाको रुप देख्छु तर तिम्रो रुप
चन्द्रमामा कहिलेई देख्ने छैन।

...................., म अब फर्कन सक्दिन। र तिमीलाई
बाच्नु छ। हाम्रो सानोबाबुलाई उसको पीताको पनि काध दिनुछ। चिनाउनुछ उसलाई
त्यो माटोसँग, चट्टान र नदीसँग। र दिनुछ त्यो शिक्षा अनि ती मानबिय
सम्बेदनाहरु जसले उसलाई हाम्रो सपनाको बाटोमा हिड्न सघाओस। हामीले बाच्ने
बाकी जीबन मात्र एक कल्पना थियो ,जुन पूरा भएन। कल्पनाको लागि कती रुने।
भो ! पुग्यो अब आफुलाई दु:ख नदेऊ एकपल्ट खुल्ला आखाले सन्सारलाई हेर।
तिमिलाई उदास देखेर सम्पुर्ण जगत सोकमग्न छ, दु:खी छ । यी सबलाई सोकमग्न
बनाउने अधिकार तिमीमा छैन। पुछ आफ्नो आशु र सम्हाल आफुलाई - सन्सार
तिम्रो हो।

तिमी द्रह्रो बनीदेऊ...................... बाबाको जिम्बेबारीलाई
घटाउनुछ तिमीले। बुढो उमेर भो उहाको। औशधी खान घरीघरी बिर्सनुहुन्छ। अनी
आमासँग धेरै कुराहरु गरीरहनु, वहालाई सकेसम्म एक्लो महसुस हुन नपावस। बा
आमा म बीते पछी आफ्नो ध्यान राख्न नै छाडीसके। समयले ठुलो चोट दिएर गयो
हामीलाई। पीडाहरु छरप्रस्ट भएकाछन। हामी हाम्रो जीबनको त्यो अध्यारो पलमा
छौ अहिले - जुन चाडै पार भएर जाने सम्भावना सम्म पनि देख्दीन म। त्यसैले
पनि हामीले यसैलाई बाच्नु छ।

तिमी त्यहा सार्थक जीबन बाचिदेउ - म यहा मेरा आखाबाट सार्थक
हेराई हेर्नेछु। येसरी हामी फेरी पनि सार्थक जीबन बाच्नेछौ। र हामी चाडै
भेट्नेछौ पनि- मलाई यहा तिम्रो प्रति़क्षा रहनेछ।

तुही मेरी रोषनी है, तुही चिराग है
धिरे धिरे मिट जाएगा, हल्कासा दाग है
ऎ जेहेर भी यू पिया है, जैसे सराब हो.........हो हो हो हो

अलबिदा ।

प्रीए मृत्‍यु !

2008-04-05T22:22:00.004+08:00

निकै जटिल समय पार गर्ने क्रममा यो लेखकले कलम चलाएन। आफ्नै लागी 'यो लेखक' भनी सम्बोधन गर्दा एउटा लाजलाग्दो मुस्कान हासो बन्यो। अनि थाहै नपाई हास्न पुगेछु अलि पर बसेकी मेरी माता अचम्म आखाले मलाई नियाल्दै थिईन। के भएछ नी भनेर।

बिहानै देखी हावा चल्दै गरेको फाल्गुनको एक शनिबार हाम्रो परिवारलाई छाडेर बाबा चिरनिद्रामा समाहित हुनुभयो। मानिश कुन POINT मा पुगेर चाही मर्छ होला भन्ने कल्पना सानैदेखी आउथ्यो मनमा। मृत्‍यु जीबनको एउटा अभिन्न अग मान्दा पनि एती नजिकको मृत्‍यु यस पहिले कहिल्ये देखिन मैले। बिहान सगै घर वरिपरी डुलेको, दिनभरी ठट्टा रमाईलो गरेको मान्छे पलभरमै सबैसँग बीदा मागेर टाढा भयो। एस्तो लाग्थ्यो कि वहालाई बेलुकी हुने मृत्‍युको बारे प्रस्ट थाहा थियो। बिहानभरी आफन्तसग सबैलाई ' साएद यो हाम्रो अन्तिम बोली होला, अब फेरी सम्पर्क नभए बिस्मत नमान्नु है ' भनी फोन गर्नु अनि त्यही बेलुकी 7:25 मा बोल्न छाडेको 1 मिनेट पनि नबित्दै बितेर जानु! यी सबै आस्चर्य मान्न लाएक थिए।

मैले जानेदेखी बाबालाई जीबन प्यारो छ भनेकै सुने। मान्छेको निम्ति जीबन भन्दा मुल्यवान केही पनि छैन। कारण जीबनको समाप्ती सगै योसँगको सम्भाबनाहरु पनि मरेर जान्छ। त्यसैले बाच्नुपर्छ। अनि बाच्न सिक्नुपर्छ। तर बाच्नुपर्छ, बाच्नु मर्नु भन्दा तुलनात्मक रुपमा राम्रो हो भन्दैमा जुनसुकै परिस्थितीमा पनि बचीरहनु कहिलेकाही मर्नु सरह हुनसक्छ। कुनै बिशेस परिस्थितीमा हामिले बाचीरहेको जीबन कसैको मृत्‍यु बराबरको पनि हुदैन। एक साहित्यकारको मृत्‍युले मेरो जीबनलाई जित्छ। आज यहा मेरो जीबनलाई बाबाको मृत्‍युले जित्यो।

बाबाको मृत्‍युले मलाई दुई ब्यक्तिको शोक जन्मायो। पुज्य पीता र एक अशल साथीको। अब मसँग मैले सानो छदा खेलेको वहाको काध छैन। ऎशेलु टिपेर ख्वाउने उहाको हात पनि मसँग छैन अब। ऎउटा मुद्दा सफल गराउन उहा मलाई बिपक्ष बनाउनु हुन्थ्यो। त्यो बादबीबाद कहिलेकाही खुब चर्किन्थ्यो। माता न्यायाधिसको रुपमा पस्कीईन्थिन। उनको फैसलामा प्रा:यश बाबा जित्नु हुन्थ्यो। पछि सबैजना खुब हास्थ्यौ। त्यती मेहेनत पछि त्यो मुद्दा साच्चै जितिन्थ्यो पनि।

अनि तेस्ता धेरै परिस्थितीहरु जहा उनी मेरा निम्ती एक अशल साथीको रुपमा प्रस्तुत भईदिन्थे..............................धेरै MISS गरीरहेछु। अब शाएद म मेरो लेखाईलाई निरन्तरता दिन सकुला।
..............................................बाबा आफ्नो ख्याल राख्नुहोला।

प्रीए मृत्‍यु!

मेरो बाबा तिमीसँग हुनुहुन्छ। मेरो एउटा अनुरोध- म तिमीसम्म आईनपुगुन्जेल वहाको राम्रो हेरबिचार गरिदेऊ. ऎक्लै नछाडल............।

..............................साया

मृ‍तक आकांक्षाहरु पर लडिरहेछन .................

2008-01-15T15:40:00.000+08:00

मृ‍तक आकांक्षाहरु पर लडिरहेछन। मृत्‍युका चाहनाहरु फेरी मलाई टाढाबाट बोलाएको म सुन्छु। म जान चाहन्छु। वास्तवमा मरेर मात्र ममा नयाँ जीबनको थालनी हुनसक्छ। यी उराठ पाईलाहरु बाँच्न आधारहरु खोज्दैछन अझै। म कती असमर्थ छु। आफ्नै ईक्ष्या, चाहना, इख अनी भाबनालाई सान्त्वना दिन सक्ने अवस्थामा छैन।
हे ईश्वर ! यो संसारमा अझ कती दु:ख दिनलाई बाचाउछस। मलाई पुण्य कमाउनु छैन। पापी नै भएर मरुला तर आफ्नो माया ममा नपोख। यो अदम्य पीडा अब अरु सह्य छैन।

REGARDING THIS LIFE.........!

2008-01-05T15:34:00.000+08:00

DATE---06TH SEPT 2007

It's merely an idea to make myself beleave that I am still to go on.

It's becoming hard to grow depressed, and feel suppressed regarding this life.There are,in fact,so many reasons to live; though not strong enough to enjoy happiness.

Satisfaction may not always be the factor that provides dignity to life.
I've slowly started understanding myself and value of the opportunity to be human.

दिनको अभाबले रातको मात्र सङ्या दिदैन।

2008-01-05T15:04:00.000+08:00

केही क्षणबाट यस सानो सोचाइको स्वरुप झल्काउने प्रतिमा पलायनका बोली बोल्नेछन। हरेक जीबनमा आउने क्षणिक बदलाब जस्तै।
आज आफ्नै बारेमा लेख्न हिनताको बोध हुँदैछ। र अरु संसार, नकि स्विकार्य छ। भूतका राक्षसहरुसँग हारको अभिनन्दन चडाउदै खुला प्रस्फुटन केही प्रबल सम्भाबना देखाउने छ।
केही गल्तीका माफी सम्भव छैनन। ती गल्तीहरु नमिठो नतिजा उत्पन्न गराउछन भने पस्चातापको भन्दा घ्रिणाको पात्र चर्को चरित्र खोस्दछ।
यही अन्तिम बिडम्बना मानौ। तर दिनको अभाबले रातको मात्र सङ्या दिदैन। यही कुराको उल्टो परिभाषा नलेखिने भाबनाहरु पोख्नेछन।

एउटा समिक्षा - परिक्षणका रुपमा

2007-12-29T14:55:00.000+08:00

तीन चार दिन देखी मन खुब बिचलित छ। एउटा कथा पढेथे ब्लगमा ( बिदेशी मित्र ) अहिले सम्झिदैछु बिचलनको कारण सोही कथा हो।
कथाको केही अंस मसँग मिल्छ जसलाई म धेरै पहिले देखी MISS गरिरहेथे। तर कथाले त उपध्रो नै मच्यायो। आँखा खोल्छु बीतेको त्यही पल याद आउछ, बन्द गर्छु फेरी पनि त्यही तस्बिर नाच्न थालल्छ। अनी कारण एती मात्र पनि हैन। ममा कथाकार प्रति पनि भ्रम उत्पन्न भएको छ। तीन दिन अघी पढेको कथा कुनै नारिले लेखेको देखिन्छ। घटनाहरुलाई एती सुक्ष्म केलाइएको छ कि कथामा पाठक पुरुष भये पुरुषको, नारी भये नारिको भूमिका निभाउन पछी पर्दैनन। मैले कथा पहिलो पटक पढेको थिए तर पढुन्जेल मनमा कता कता लागिरह्योकी ती पात्रहरु, कथामा बर्णीत कोठा, अनी परिस्थितीहरुसँग म पहिले देखिनै परिचित छु। अन्तत कथा सकियो र भयो पनि तेस्तै । म गलत थिईन।
करीब छ महिना अघी मैले अर्को एक कथा पढेथे जुन कथा केटाले लेखेको बुझिन्थ्यो ( भ्रम हुनसक्छ), अहिले पढेको कथाको बाँकी भाग बन्न पुग्यो। लेखन शैली एकै भएकोले लेखक पनि उही हुनुपर्छ तर रोचक कुरा त्यो पहिले पढिएको कथा अहिले ईन्टरनेटमा रहेन रहेछ।
दुबै कथा उत्तिकै रोचक छन, सानो सानो कुराहरुले कथामा स्तरीय भूमिका निभाएका छन।
***************................****************
(कोठा फराकिलो थियो। तलको फ्लोरमा ठुला ठुला दुइवटा झ्याल भएको कोठा उज्यालो पनि थियो। हाम्रा आफ्ना आफ्ना खाट थिए, आफ्ना आफ्ना दराज। एकछेउमा लुगा फेर्न कपडाले बारेका थियौ। आफ्नो आफ्नो खाटतिरको भित्तामा हामीले आफ्नो आफ्नो रूचिको फोटो टांगेका थियौ। म हरेक रात टम क्रुजलाई गुड नाइट भन्थे मानौ कि उसले पनि हलिउडमा मलाई त्यसै भनिरहेको छ। जेम हरेक बिहानी व्रिट्नीलाई आफुलाई गुड लक विस गर्न भन्थ्यो।
खाना खाने त थियौ तर पकाउने नभएकाले भान्छा थिएन। एउटा इलेक्ट्रिक जग थियो, मुड अन भएको दिन म उसका लागि पनि कफि बनाउँथे नत्र आफु एक्लै पीउँथे। धेरै जसो मेरो मुड अफ हन्थ्यो, विनाकारण, मलाई नै थाहा नभइ। सत्ये !
***************................****************
हिउँदको चिसा रातहरूमा ऊ काम्दा मलाई उसको माया लाग्न थालेको थियो भने म अबेर फर्कदा ऊ चिन्तित हुन थालेको थियो। म उसलाई नियमित कफि बनाएर दिन थालेको थिए भने ऊ मेरो लागि बजारमा कुनै नयाँ किताब आउने बित्तिकै ल्याइदिन थालेको थियो।)
***************................****************
बिहानबाटै घाम लागेको हिउँदकै एउटा विहानीमा ऊ मलाई छाडेर गयो। हाम्रो हिउँददेखि हिँउदसम्मको बसाइमा ऊ मेरो पक्का सहयात्री भएको थियो। म फेरी भद्रकालीदेखि सिंहदरबारसम्मको फराकिलो सडकपेटीमा एक्लै सुसेल्न थाले।
म उसलाई खुब सम्झीरहेको छु।
***************................****************
पहिलो कथा नारी लेखकलाई उसको साथीले छोडेर गएको समयलाई लिएर सकिन्छ जहाँ अब त्यो लेखक उसलाई भेट्नु पूर्वको दिनहरुमा फर्कन थाल्छ।

***************................****************

“तिमी आफ्नो जिन्दगीलाई आफै सम्हाल, म तिमीलाई मद्दत्त गर्न सक्दिन । तिमी आफुलाई मद्दत्त गर, तिमीलाई म चाहिन्न । तिमीलाई तिमी नै चाहिएको छ”

म मध्यरातसम्म प्याकीङ्ग मै व्यस्त रहे । उसले मलाई सघाइन, मैले आशा पनि गरेको थिइन । उसले मतिर ढाड फर्काएर सुतेकी थिइ । सधै झैं सिरक फ्याली उसले, मेरो नजर उसमा नै थियो । मैले सिरक ओढाइदिए । अब सबै भित्ताहरू उसकै हो, मैले ब्रिट्नीको फोटो पनि निकाले । अब सबै कोठाको कुनाहरू उसकै हो, मैले मेरा फोहोर मोजाहरू पनि प्याक गरे ।
मैल खाने खाने टबल हेरे, जँहा यो साना साना प्यारा चम्किला आँखा भएका केटीसंग मैले थुप्रै पटक क्यान्डल लाइट डिनर गरेको छु । मलाई त्यो थर्मससंग पनि लगाव छ, जसमा म उसका लागी पानि तताएर राख्थे, मलाई त्यो रुमाल पनि प्रिय छ जसले उसले आफ्नो मुख पुछेकी छे । मलाई सबै कार्पेटका टुक्राहरूलाई ब्यागमा हालेर लैजाने मन छ, जसका उसका पाइलाहरूका छाप छन् । मलाई त्यो रेडीयन्टसंग इर्ष्या भएपनि लैजान मन छ, जसमा उसका आँखाहरू हरपल टाँसिन्थे ।
मलाई उसलाई नै लैजान मन छ ।
***************................****************
“मलाई तिम्रो आवश्यकता थियो”, उसले मेरो आँखामा हेरेर यसरी बोली मानौ उसको ओठ हैन आँखा बोलीरहेको छ ।चर्को घाम अझ त्यसमाथी दौडेर आएकोले होला उसको निधारभरी पसिना थियो । ऊ रोएकी थिइन तर स्वर रुन्चे थियो ।
मैले थरथर कापीरहेको हातमा उसको अनुहार राखे, “तिमीलाई तिम्रो आवश्कयक्ता छ, मेरो होइन । बस सम्हाल आफुलाई संसार तिम्रो हो । तिमी बिग्रीएका कुरालाई बनाउन सक्दिनौ बस अब केहि नबिग्रन देउ” यति भनिसक्दा मेरा आँखामा आँशु भरिइसकेको थियो र मैले उसलाई पनि धमिलो देख्दै थिए ।
टिलपिल आँशु भरिएका मेरा आँखा देखेपछि उसका पनि आँखा भरिएर आए । उसका आँशुहरू बर्रररर झरेर ओठमा आयो अनि हामी दुबै सिक्क सिक्क रून थाल्यौ । दुबैले एक अर्काको हात समातेका थियौ तर दुबै बेसाहारा जस्तो रोइरहेका थियौ ।
“तिमी त्यो दार्‍हीवाललाई बिर्स, सबैकुरा आफै सजिलो हुन्छ”, मैले उसको हात दर्‍हो गरेर समाए, “मैले पनि त बिहे गर्नु पर्‍यो नि ! नेपाली केटीले पत्याइन अब क्याथीलाई नै भएपनि कोशिस त गर्नु पर्‍यो नि नत्र त त्यो पनि उम्कन्छे हातबाट ! अनि म बुढो कुमार भएर बस्नु? हँ?” मैले प्याट्ट उसको गालामा हाने । मलाई लाग्यो अब त्यसका लागि उसले मलाई स्वतन्त्रता दिएकी छे ।)
म रूँदा रुँदै हाँसे, अनि ऊ पनि हाँसी । “जाउ, बेस्ट अफ लक”, उसले त्यसो भनि र फनक्क फर्की । मैले उसलाई गेटमा नपुन्जेलसम्म हेरीरहे । त्यँहाभन्दा पर पनि ऊ कतै देखिन्छे की भनेर हेरीरहे तर ऊ बिलाइ । उसले मलाई एकपटक पनि फर्केर हेरीन ।
मैले प्लेनको झ्यालबाट पनि ऊ कतै देखिन्छे कि भनेर हेरे ।
***************................****************
तर पहिलेको कथा अब उपलब्ध छैन, किन होला ? लामो सोचाईको कारण बन्यो।
सम्भबत लेखक नारी हुनुपर्छ। तर मसँग अपुरो आकंडा छ लेख्नलाई तेस्सैले म अनुमानमानै सिमित भए। तठस्थ भएर सोच्दा दुबै कथा उत्तिकै महत्तो राख्छन तर पहिलोलाई नारीले र दोस्रो जुन अहिले अस्तित्वमा छैन पुरुष पाठकले महत्तो राख्लान।
म आशा गर्छु यो कथा काल्पनिक नहोस। मेरो उत्कट अभिलाषा। सत्य !

बाचिरहेको हरेक एक्लोपन

2007-12-26T14:28:00.000+08:00

कसैले कसैका निम्ती केही गर्छ भन्ने मान्यता ईतिहासमै सीमित पाए। यही सोचाई राख्ने क्षमता हरेकमा होला।
कम महत्तो दिनेहरु अली सुखी होलान। 'खाते' भन्ने चिन्हका लागि भाबना बढ्यो। हिजोसम्म पढाईमा तर आज जीबनमा आईपरेको छ। आफुलाई उच्चस्तरको खातेमा गन्न वाध्य छु। खानका
निम्ती नभए पनि अरु धेरै कुराको बिषयमा।
बाचिरहेको हरेक एक्लोपनमा आँफैलाई निकटबाट बुझ्ने अवसर पाईयो।
TOM HANKS ले CAST AWAY मा राम्रो अभिनय प्रस्ट्याएका थिय। म हरेक कुराको सम्झना सँगइ तुलना अघी सार्दै थिए।

अतितको तितोपना असाध्यै गाडा हुदो छ।

2007-12-22T15:07:00.000+08:00

जीबन सार्‍हो फुस्रो भयो। मरेको लिखा झै। जीउदो लिखाले सेमत पोटिलो मृत्‍यु भोग गर्दछ। आफ्नो बेदना शत्रुका निम्ती अमृत समान छ। खुशी चाँही आफ्नो निम्ती पराई।
अत्यन्त बिकराल परिस्थितीमा जीबन मृत्‍युको ईक्ष्या प्रकट गर्छ। आफ्नो बिबशता आँफैलाई चिर्दै आँखासम्म आईपुग्छ। कहिलेकाही त आशु पोखिन्छन। मन एक्लैको रुवाई भित्र भित्रै खाडल बनाउदै जान्छ।
अभिनन्दनमा जीबन पीडा चढाउछ;म आशु। जीबन र म एसरी नै एक अर्कको अर्काको सहयात्री बनेकाछौ। दुबैको अन्तिम पाईला एकै साथ टुङिने छ।
गुमाएका सबै बस्तुको निम्ती आशु बर्बरी रोए। अतितको तितोपना असाध्यै गाडा हुदो छ। मुटुको चित्कार बिबशतालाई उकालो सार्छ। म ओरालो झरेको झरेकै छु। समात्ने कोही ,केही छैन।

तिमी म भन्दा कोसौ टाढा छौ, तिम्रो माया सधैं मसँग छ।

2007-12-18T18:40:00.000+08:00

ब्लग लेख्नलाई बिषयहरु पाउन छाडे। म कती खोक्रीए भन्ने कुराको स्पस्ट प्रमाण हो यो। धेरै बेर घुम्ने CHAIR मा टाउकोलाई आकाशतीर फर्काएपछी आफु सानो हुँदा निरन्जनसँग बितेको पलहरु झट्ट सम्झना आयो।
भोजपुरमा हाम्रो घर दुइटा छ भिन्ना भिन्नै ठाउँमा गरेर। एउटा बजारमा अनी अर्को बजार नजिकैको गाउमा। हाम्रो परिवार अहिले सम्म छुट्टीएको छैन- सायद सानो भएर होला। म, बाबा, र ममी गाउको घरमा बस्थ्यौ अनी निरन्जन अजी, निनीहरुसँग माथि बजारको घरमा। अहिले सोच्छु, उसलाई म बस्ने घरमा बस्नलाई मन मान्थेन र म पनि माथि बजारको घरमा धेरै बेर टिक्दिनथे। दसैंमा चाँही नवमी र दशमी गरी त्यही १० घण्टा जती बस्थे क्यारे। हामी बिच अरु धेरै कुराहरु भिन्न थिए। उ गोरो, म कालो। उसलाई बोलाउने नाम बेग्लै मरो बेग्लै । उसको स्कुल फरक, मेरो अर्कै। उसले चिनेका मान्छे अलग, मैले चिनेका अलग।
एक पल्ट सानोमा खै किन हो मैले उसलाई लट्ठिले बेस्सरी हानेथे- उसले जबाफमा केही पनि गरेन कारण मनै रोईरहेथे। त्यस चोटको दाग उसको हातको औलामा अझै देखिन्छ।
हाम्रो बारीमा अमलाको धेरै बोटहरु थिय,अहिले पनि होला। अमला खान आउनेको त्यहा सधैं भिड हुन्थ्यो नसिद्दिय सम्म। मैले मेरो परिवारले त्यसरी हुरुक्कै भएर अमला खाएको कहिल्ये देखिन। न आँफैले खाए। तर निरन्जन चाँही माथि बजारमा लगेर बाड्नलाई खुब टिप्थ्यो। म मुनी झरेका अमला टिप्न बस्थे। खै के गर्थ्यो कुन्नी ३/४ पल्ट उ त्यस रुखबाट झरेको याद छ। त्यो रुख कम्तीमा पनि १० फिटको हुनुपर्छ अनी म बसेको ठाउँसम्म त २० फिट भन्दा बेसी हुनेपर्ने। खसेपछी म उभन्दा बढी काप्न थालथे। उ चाँही उठेर ममीलाई नभनल भनेर मलाई फकाउन थालथ्यो। ममीलाई पीर लाग्छ भनेर होकी अझ गाली थप्ने हो भनेर हो मैले उसलाई पछी पनि कहिले सोधिन।

म कक्षा चारमा पढ्दा म सँगइ पढ्ने प्रभा मास्के भन्ने केटीलाई खुब मन पराउथे। यो 1993 को कुरा। उ एक बर्ष पनि नपढी कता गई कता। मैले धेरैको अनुहार भुले तर उनको अनुहार अझै स्पस्ट सम्झना आउछ मनमा। अहिले पनि उसको माया लाग्छ मलाई। यो कुरा मैले निरन्जनलाई करीब दस बर्ष पछी भनेथे। त्यसबेला उ यती धेरै हास्यो कि म लाजैले मरे। पछी थाहा पाए , मैले मन पराएको केटीलाई उसले पनि मन पराएको रहेछ। हामी एक अर्कालाई प्राय सबै कुरा सेयर गर्छौ तर यो कुरा पत्ता लाग्न हामीलाई १० बर्ष लागेछ।

कक्षा सात देखी उ तल गाउको घरमा हामीसङै बस्न थालयो। त्यसपछी हो हामीले एक अर्कालाई चिनेको, माया गर्न थालेको। त्यसबेला हामी क्रिकेट खेल्थ्यौ। उ ब्याटिङ च्याम्पीएन, म बलिङ मास्टर। म ताकेर उसको खुट्टामा प्रहार गर्थे त्यस बललाई उ फर्काउन चुक्थ्यो। उ पीडाले भुईमा पल्टिन्थ्यो, (कारण READYMADE बल धेरै कुदने भएकोले धेरै पटक हरायो- छक्का भयो भने त्यो बल फेरी खेल्न नपाईने, हामी वरिपरिका गोलाकार लाग्ने सबै बस्तु बल बनाइदिन्थ्यौ।) म चाँही हास्न थालथे। अनी पीडित हैन सद्दे खुट्टालाई मालीस गर्न थालथे। त्यसबेला त मेरो हासोको बिस्फोट नै हुन्थ्यो जब उ निराजन! यो हैन अर्को खुट्टा भनेर अनुरोध गर्थ्यो।
र यिनै घटनाहरु बिच म उसलाई माया गर्दै थिय।
उ आठमा हुँदा उसको साथीहरुबाट उसले अपुरो कराते सिक्यो अनी मैले उसबाट झनै कम कराते बिद्या हासिल गरे।
उ कक्षा नौमा हुँदा आईतबार कहिले स्कुल समयमा पुगेन क्यार। DD 1 बाट आउने चन्द्रकान्ता ( आजकाल मलाई यो नाम कुनै राजकुमारीको नभएर राक्षसको नाम होकी जस्तो लाग्छ) सकिदा घरमै १०:१५ हुन्थ्यो। स्कुल १० बजे सुरु हुन्छ अनी पुग्न २५ मिनेट लाग्छ घरबाट। त्यसपछी उ कुनै पनि T.V. SERIAL मा लिप्त भएर हेरेको थाहा पाईन मैले।
................त्यसै बर्ष होला हामी झन्डै एक महिना सम्म बोलेनौ। एक अर्कालाई केही अराउनु परे कागजको चिट दिने सम्झौता थियो। मैले चाँही एकपटक चिट दिए तर उसले चाँही कहिलेनी दिएन। फेरी मैले पनि दीन छाडे। सम्झौता आँफैमा बिलाएर गयो। पछी बोल्न थालेको दिन हामी दुबै खुब रोएका थियौ।
I LOVE YOU DAI.
TAKE CARE.

जीबनमा एकपल्ट तिम्रो काधमा रुने ठुलो धोको थियो, धोकै रह्यो।

2007-12-18T14:40:00.000+08:00

प्रिए निराजन!
सम्भबत मेरो जीबनको अन्तिम पत्र पढ्न जादैछौ। अरु धेरै लेखेर तिमीलाई सुनाउने बिचार नभएको हैन। तर मानिसको सीमा मृत्‍यु सम्म मात्र हुन्छ र अब त म एक मृतक हु।
तिम्रो जसतै मेरो मनमा पनि धेरै कुराहरु छन लेख्नलाई तर म कुन पहिले लेख्ने भन्ने दोधारमा छैन। कारण म ती कुनै पनि लेख्ने चेष्टामा छैन। म तिम्रो मुटुमा अमर रहेनेछु जसरी तिमी मेरोमा। जीबनमा एकपल्ट तिम्रो काधमा रुने ठुलो धोको थियो, धोकै रह्यो।
बिहे गर्ने सोचेका छौकि छैनौ? छोरी भई भने मेरो नाम राखल....।
बिदा।
SOFTSADISM............

(तिम्रो लागि अन्तिम लेख मृत्‍यु छाडेको छु। एउटा कथा पनि छ। दोह्र्याएर पढ्नु बुझ्छौ।)

तातो कराईबाट आगोमा

2007-12-05T16:31:00.000+08:00

तातो कराईबाट आगोमा (FROM THE FRYING PAN TO THE FIRE)। अवस्था लाजमर्दो,दु:खद,यद्देपी रोचक देखिन्छ।
आज हसिलो शब्दका बलले तीता दु:ख लेख्ने चेष्टा गरौ।
जीबन यस्तै जानुपर्छ भन्ने स्पस्ट संबिधान छैन। राम्रो हुन यहाँ कुनै बादको पनि आवश्यकता देखिन्न। सबैका निम्ती नभएकै चीज प्यारो लाग्नु एउटा अचम्ममा गन्न म वाध्य छु। म सँगइ त्यो फेरी ब्यापक छ।
नमिठो खुल्दुली मुटुलाई यता उता खेलाएको म भेल पाउछु। सुतेको अवस्थामा मात्र स्वर्ग भन्ने सुखी ठाउँ पुग्ने गर्‍या छ।
आज लेख्नै नसक्ने अवस्था छ।

एक नबीन आशाको त्यान्द्रो अनी एक प्रिथक म

2007-12-05T15:47:00.000+08:00

अनौठो खुशीले ढक्ढक्याइ रहेको आभाष। प्राय हरेक खुशीमा कारण लुकेको पारीभाषा बोकी आएको कारण यो खुशी सही सहज स्विकार्य छैन। एक नबीन आशाको त्यान्द्रो अनी एक प्रिथक म-चौबिस बर्ष पुरानो फेरी पनि चौबिस बर्ष नयाँ।
मध्यम बर्गमा जन्मनु एक अभिशाप मान्दै आएका ब्यक्तिहरुको सोचाइ, उदाहरण अनी पुषटीले मलाई तेस्सै छाडेन। आफ्नै जीबनका अनेकौ बिग्नहरु चिच्याई चिच्याई मलाई बोध गराउदै थिए। म कटिबद्द रहन सकिन। शायद हार पो थियो कि? आफ्नो वास्तबिकता अनी जीबन पारीभाषाको। तर, म यो परिवर्तनबाट सिक्न चाहन्छु। म फेरी त्यो ईतिहासमा फर्कन चाहन्छु अनी फेरी नबदलिने प्रयास गर्न चाहन्छु। म जीबनमा बाँच्न चाहन्छु - एक मानब शरीर मात्र नभई ,चुस्ने पशु नभई बरु,एक मानब मात्र भएर। इर्श्या,लोभ, रीस अनी पापी चाहनले जीते एक जिउदो लाश हुन चाहन्छु। सत्य,माया,शान्ती अनी भाबनाले मुस्कुराए म एक देश हुन चाहन्छु।

एउटा सानो बिजय कथा

2007-12-01T15:51:00.000+08:00

आज बाट नयाँ कोठा सरे। यो ठाउँ मा पहिले कहिल्यै आएको नभएनी यस ठाउँको लागि म नौलो नै हु आज। MAYFIAR HOSTEL बन्द हुँदा प्रतक्ष्य प्रभाव मलाई पनि पर्‍यो।
मानिसलाई दशा लाग्यो भने एक पछी अर्को गर्दै लगातार लाग्दो रहेछ। केही दिनअघी एउटा मृत्‍युको अनुभव भयो मलाई। परिस्थिती यती सम्म बिकराल बन्यो कि मैले आफुलाई सम्हल्ने स्थितिमा पाईन। तर यस बिचमा केही गल्ती र मेरो अमिट अल्छिपनाले पनि उत्तिकै भूमिका खेल्यो।
भास्करसँग केही अस्ती देखी बैचारिक द्वोन्द चर्केको सकिएकै थिएन। हामी केही कम बोल्ने भएका थियौ। तर यसपाला मलाई कोठा SETTLE गराउन उ यती लागि पर्‍यो कि म जीबन भरिको ऋणी भए जस्तो छ। एद्देपी उसलाई धन्यवाद भन्ने अठोट गरिन।
कोठा ठुलो छ,सफा पनि छ,अनी महँगो पनि तेत्तिकै। यती महँगो तिरेर यहाँ बस्ने नेपालीहरु कमै होलान, तर म आफ्नो अवस्थाले बिबस भएर आकोले ममा खुशीको स्तर कम छ। मानिस आँखाले देखेकोलाई नै अन्तिम सत्य मान्छन म पनि तेसै गर्छु तर यसपटक म पुरै खोक्रो लागिरहेछु।
कोठामा हामी दुई जना छौ। मैले जान्ने जती भाषा उसले जान्दैन। मलाई उसको भाषा आउँदैन। दुबै मिलेर केही गर्नु परे ईशारा गर्नुपर्छ। यो तरिकामा म कमजोर रहेछु, उसले बुझे जस्तो लागेन। LAPTOP मेल चेक गर्न मागेको पुरै WINDOWS नै चाइनिजमा रहेछ। म हारे। अनी हास्न थाले। उसले बुझ्यो बुझेन तेस्को पनि ख्याल राखिन। हास्न चै उ पनि हाँस्दै थियो। जे होस रमाइलो नै भयो तर एसरी त हुँदैन सधैं। भाषा सिकाउ भने माध्यम छैन,आफु सिकौ त कामै छैन। जे पर्ला पर्ला।
मेरो काम ११ बजे सिद्धिन्छ,कोठा पुग्दा १२ बज्छ, त्यसपछी हो मेरो आफ्नो समय ३/४ नबजे सम्म T.V., MOVIES हेर्ने, म्युजिक सुन्ने,पुस्तक पढ्ने अनी केही लेख्ने तर हिजो त्यहाको नियम सुनेर एक छिनत् मरुन्जेल हासो लाग्यो।
यहाँ चै रातको १२ बजे पछी हल्ला गर्न नपाईने, T.V. बन्द, अनी बोल्दा पनि सकिन्छ भने साउती गरेर रे । हे जिन्दगी........ठिकै छ अब केही जेल तिमीलाई एसरी पनि बाचौला ।
निरन्जन आज निनीहरु सहित तातोपानी गाको छ अबत आईपुग्यो होला। फोन पनि गरेन, अबेर भएपनी आईपुगे हुन्थियो। घरमा फोन नगरेको पनि २ महिना हुन लागिसक्यो। अब अझै केही समय गर्दिन, वा एकै चोटि नेपाल पुगिन्छ कि ?
धेरै थाकेको छु अब सुत्नु पर्छ। ब्लग लेखे पनि तेही नलेखे पनि तेही।

नदी

2007-11-20T22:38:00.000+08:00

पहिले लेख बिनाको शिर्षक अहिले शिर्षक बिनाको लेख। सम्भबत जीबनमा म लेखक नबनुला। हत्केलामा कोरिएका धर्कामा विश्वाश छैन, भाग्यको अर्को सङ्या पनि मसँग छैन।
अस्ती जस्तो लाग्छ यात्रा लामो नभईकन एउटा नदी तेर्सियो। थकाई लागेको हैन,एक अनौठो अनुभब,प्रिथक आकर्षण, म भुल्लीए।
स्वच्छ छबी, उदार मन। कस्तो निस्कपट भाबना, अपार मुटुको धनी। केहीबेर सङ्गै हिंड्ने अनिश्चित निर्णयले मलाई ढकढक्यायो। मनको सुन्ने म-सधैं गलत पनि हुनु नपर्ने।
सङ्लो पानीको धनी- म उनको निकट रहद आफ्नो छबिलाई प्रस्ट देख्न सक्थे।
सानो देखी लागेका सबै बानी सच्याउने क्षमता मसँग अवस्य थिएन। एद्देपी कतिपय नराम्राहरु उनको सहायताले धोए।
कहिलेकाही उनी मोडिएर बग्थिन। त्यो उनको वाध्यता हुन्थियो। सधैंजसो म उनको त्यो घ्रिणित बाध्यतालाई सम्झना सक्तीन थे। आबेगमा कहिले म किनर किनार बाट अली पर भागदथे। उनी एक्लो अवस्य थीईनन् ।बग्न चाहने किनार आई उनको पर्खाई बोकेकालाई उदास कहिले गर्दिनथिन। सङ्लो पानीमा डुबुल्की मार्ने धेरैले चाहना राखे। उनले नकारीनन्,कहिले पनि।
म मात्र एक त्यस्तो थिए जो उनको स्वछ पानीलाई नछोइ ढमिल्याउने गर्दथे। म कती क्रुर थिय। एद्दपी म तेत्ती निस्ठुरी पनि थीईन। के गर्दै होलिन भन्ने सोचले मलाई फेरी किनारमै ढकेल्थियो।
यतिन्जेल हरायौ फेरी किन आयौ? उनको मायालु स्वोरमा यो प्रश्न कहिले गुन्जेन। सायद त्यही उदारपनले मलाई सहनशक्ती एबम क्षमाको पाठ सिकाई रहेको हुन्थियो। एसरीनै बित्दै थियो। हामी थाहै नपाई एक अर्काका सहयात्री बनिसकेका थियौ। क्षणभरको दुरीमा रोधन निम्त्याउने भईसकेका थियौ। प्राय: जसो हामी खुशी हुन्थ्यौ, त्यही मात्रामा दु:ख पनि गाढा हुन्थ्यो। बेअर्थको दु:ख बेकारको रोधन- तर हाम्रा लागि त्यो अती ठुलो थियो।
अचानक परिवर्तनले पासो थाप्यो।अली पर फुलेका फुलमा मेरा आँखा पुगे। आँखा लोभी मन पापी, म त्यतै लम्कीए। म सुटुक्क निक्लीए। शायद उनले मलाई रोक्न चाहिन। मेरा बैरा कानले केही सुन्ने वास्ता राखेनन्। म दोसी दोषी थिए। अचानक आएको खुशी क्षणभरको रमाइलो र जीबन भरको पीडा हुदोरहेछ। म अपबाद हुन सकिन। सारा उराठपनले च्याप्यो, लोभले घेर्यो अनी एक्लोपनले चुस्यो। अचानक मैले मेरी नदीलाई सम्झे। खोज्दै खोज्दै म उनिसम्म पुगे।। मेरो बौलट्ठेपनले मलाई सखाप पार्यो। टुटेका मुटुका अनगिन्ती पुर्जा लिई जोडीने आशामा म उनको सामु पुगे। मेरो मुर्ख एबम दुस्ट कार्यले उ उनको मुटु चर्केको त मैले अवस्य सुनिन तर मेरो पर्खाईमा उनले केही पल त्यागेको हुनुपर्छ। यद्द्एपी उनी म जती कमजोर देखिन्नन्।
शायद फर्कन ढिलो भएछ। मैले अघी बिशाल समुद्र देखे। उनको बगाई उनको जीबन हो। म रोकिने आशा राख्दिन। केही क्षणमै उनी बगेर सागरमा घुलिनेछिन। त्यस सागरमा डुबुल्की मारी उनको अस्तित्व खोज्ने क्षमता ममा छैन।
जीबनमा मैले दुई कुरा प्राप्त गरेको आभाष पाए। उनको साथ र मेर मेरा सरलता पूर्वक बग्ने आशु। केही क्षण मै म ती दुई मध्ये एक गुमौदै गुमाउदैछु। म स्वयमलाई बिग्य छैन यी आशुका बलमा कतिन्जेल बाच्ने। उदाएको सुर्य र अस्थाएको घामको बिच लिएको सासलाई म कती जीबन मान्ने।
म यती मुर्ख त थिईन। बगेको खोला फर्कने आशमा म रुझिरहेछु। यस्तो पर्खाई जीबनमा अरु केही कुराको निम्ती नहोला।
रुनलाई त सारा जीबन बाँकी छ। फेरी अर्को गल्ती दोहोर्‍याउन चाहन्न। म एक्लोपन बोकी आँखा तिनै तिर तेर्साइ रहेछु। अन्तिम पटक मासिदै गएका क्षणहरु म महत्तो दिदै बाचिरहेछु। उनी मेरा आँखाबाट बिलिन हुनुजेल म उनै तिर हेर्नेछु। निरन्तर निरन्तर। भगवान! तिमी छौ भने जीबन दिएर मुटु दिने चेस्टा चेष्टा नगरेस।

जीबनका अनेकौ रङ

2007-11-11T04:41:00.000+08:00

अन्तिम लेखाई नहोस मेरो अटुट चाहना । कुनै यस्तो दिन फिरेर आवोस् बोकी सबै यि खुशी यि अटुट बल प्रदान गर्ने साथ ।
नसोचेको परिवर्तनले पृथक मोड लिन लाउदैछ । म कतै दुखी छु र कतै खुशी पनि । शायद यो अन्धकार हट्दै गरेको अवस्थामा म दुबै प्राप्त गर्दै छु।बिबश छु।
जीबनका अनेकौ रङ,कुनै मन पर्ने निला; राता;पहेला कुनै मन नपर्ने अनि पोल्ने;पोतिएको पनि ।
मृत्युनै सबै समस्याको सरल बिकल्प हैन रहेछ । म सिक्दैछु।
अब बेला आयो अपार नदी तर्ने। प्रसस्त दुःख बोकी तर्नु छ।शायद सबै नै बोकेर तर्छु ।केही पानीले धुनेछु अरु हासो अनि आशाले ।

एउटा कफी गफको सम्झना

2007-11-06T01:54:00.000+08:00

टाढाबाट माउन्ट फुजी--------
स्रोत- कान्तिपुर कोसेली
समुद्र छोए छोएझैं गर्दै जहाज पूर्वतिर हुत्तियो । पानीमा लिपिक्क टाूसिएको जापान कताकति स-साना पहाड भएर उठेको रहेछ । हामी चढेको बोइङ नारतिा अन्तर्राष्ट्रिय विमानस्थलमा अवतरण गर्दा सूर्योदय हुूदै थियो । वरपिर िचिटिक्क छिमलिएजस्ता रुखहरूका पातमा बिहानी घामका शीतल किरण खेल्दै थिए । धावनमार्गका दुवैतिर कलमी गरेर मिलाइएका रुखका पात जहाजको झ्यालबाट आूखैमा घोच्न आइपुग्लान् जस्तो देखिए ।
अध्यागमन पास गरेर तल ओर्लिूदा हातमा कागजको चिर्कटो लिएर दोभाषे उभिएकी मैले टाढैबाट देखेू । उसले पहिला आफ्नो कागज हेरी जसमा मेरो फोटो थियो । फोटो र आफ्नो अघि आइपुगेको मान्छे एउटै ठम्याएपछि चश्मा झिकेर ऊ मतिर दौडिई र स्वागत भन्दै हात मिलाई । तर ऊ उभिइन । मानौं हतार भइसकेको थियो ।

जापान हतारमा बनेको देश होइन तर ऊ चाहिू जापानीहरू सधैं हतारमा हुन्छन् भन्ने देखाउन खोजेकी त होइन ? विमानस्थल भवनको पार्किङतिर नपुग्दै उसले कसैलाई हात हल्लाई । एकजना सज्जनले निहुरएिर अभिवादन गरे । सेतो पातलो धर्का भएको कालो कोट, उही बान्कीको रंगको पाइन्ट, सेतो कमिज, छिर्केमिर्के टाई, टिलिक्क टल्केको कालो जुत्ता । मध्यम उचाइका थ्री-पिसधारी खाइलाग्दा ती व्यक्ति के शिष्टाचार महापाल हुन् ?

हत्तपत्त छातीमा दायाू हात राखेर उनी सीधा मेराअघि झुके । त्यसपछि मेरो दुवै हातले समातेका सुटकेश गुडाउूदै मलाई कारतिर लगे । दुवै सुटकेश कारको डिब्बामा अलक्क राखे मानौं त्यसभित्र सिसाका फुटिहाल्ने सामान छन् । पछिल्लो सिटको दायाूपट्ट िबस्न अनुरोध गर्दै निहुरएिर ढोका खोले अनि म बसिसकेपछि फेर िनिहुरूिदै ढोका बन्द गरे । एक निमेष उभिन पाएका छैनन्, फेर िनिहुरएिर अभिवादन गरे ।

विदेश मन्त्रालयका अधिकारी होइन, ती त मन्त्रालयले भाडामा लिएको कारका ड्राइभर रहेछन् । उनले झट्ट त्यो सिलिक्क परेको कारलाई मुख्य सडकमा निकालेर तुफान गुडाउन थाले ।

तिनले हातमा एउटा पुस्तक समातेका थिए जुन पढ्दै पाहुनाको प्रतीक्षा गर्ने होलान् । दोभाषे अघिल्लो सिटमा बसेर अब 'टोक्यो पुग्न दुई घन्टा गुड्नुपर्छ' भन्ने सम्झाउूदै थिई । त्यो भव्य वातानुकूलित कार पछि सहर डुल्दै जाूदा थाहा भयो भर्खर कारखानाबाट निस्केको महूगो नयाू मोडल रहेछ जुन करोड यन घटीमा नपाइएला । ट्याक्सी होस् वा भाडामा पाइने कार जुन पनि नयाू काूटीका कुनभन्दा कुन राम्रा खाले गुड्ने एसियाकै समृद्ध देशको राजधानी पुगेपछि धेरैथोक छङ्ङ हुनै थियो ।

मैले ती ड्राइभरको हातमा अघिसम्म देखेको किताब नियालेू । उनले आफ्नोछेउ राखेका रहेछन् । तानेर हेरेू जापानी अक्षर बुझ्ने चेष्टा व्यर्थ भयो । ती अक्षरका आकृतिको हाउभाउ, चालचलन बुझिने खालको थिएन । एउटा अक्षर हाूगाबिूगा भएको सानो रुखजस्तो, अर्को अक्षर झाडीजस्तो, अर्को अक्षर सानो पहाडजस्तो, अर्को अक्षर टोप लगाएर खेततिर उभिएको मान्छेजस्तो, अर्को अक्षर मृग लखेट्न दौडिरहेको शिकारीजस्तो, अर्को अक्षर घाम तापिरहेको मकैको ढोडजस्तो ।
'के यो पुस्तक जापानी रुखबिरुवासम्बन्धी जानकारीहरू भएको गाइडबुक हो ?' मैले ड्राइभरतिर सोधेू । उनले फर्केर मलाई हेरे तर असी नब्बेको

स्पीडमा कार गुडिरहेकाले झट्ट मुन्टो सीधा पारे । उनले बुझेनछन् । दोभाषेले मलाई हेरी । मैले प्रश्न दोहोर्‍याएू । ऊ हाूसी अनि आफ्नो भाषामा ड्राइभरसूग के भनी कुन्नि दुवै हाूसे । 'सरी महोदय,' उसले भनी- 'यो यहाूको बेस्ट सेलर हो ।'

'गाइड बुक ?'

'होइन, होइन,' उसले भनी- 'उपन्यास ।'
'अच्छा,' मैले भनेू- 'के विषयमा छ ?'

'मैले पढेकी छैन,' उसले भनी- 'एकछिन है म उनलाई सोधेर जवाफ दिन्छु ।'

तिनीहरू फेर िकल्याङमल्याङ गर्न थाले । दुवै हाूसे । म भने त्यो किताबका पाना पल्टाउूदै थिए । भर्खर प्रेसमा छापेर ल्याएजस्तै सुग्घर पानामा कल्याङमल्याङ अक्षरहरू ढिके नुनझैं उठेका थिए । अक्षर थोरै तर अक्षर राखेको तरकिाबाट अर्थ फरक हुने जापानी काइदा हुन्छ भन्ने मैले बल्ल ठम्याएू । एउटा अक्षर एक्लै उभिएको छ भने त्यसको एउटा अर्थ हुन्छ तर अर्कोसूग नारएिको छ भने त्यसले फरक आशय दिइहाल्छ । 'जस्तै एउटी केटी सडकमा एक्लै उभिएकी छ भने साथी पर्खिूदै होला भन्ने अर्थ लाग्ला, होइन ?' ड्राइभरको जापानी उल्था गर्दै दोभाषेले भनी- 'तर केटोसूग नारएिकी छ भने तिनीहरू प्रेमी-प्रेमिका होलान् भन्ने बुझिन्छ, होइन ? तीन चार जना अरू पनि छन् भने तिनीहरू समूहमा पिकनिक जाूदैैछन् भन्ने अर्थ लाग्ला, होइन ?'

'हो हजुर,' मैले भनेू । 'तर केबारेमा छ त यो उपन्यास ?'

'लामो कथा छ,' उनले भनेको दोभाषेले फेर िउल्था गरी- 'तीन-तीनपल्ट आत्महत्या गर्न खोजे पनि असफल भएका व्यक्तिको कथा हो यो । ऊ आत्महत्या गर्न चाहन्छ किनभने ऊ विरक्त छ । केमा विरक्त छ भन्ने म पत्ता लगाउूदैछु ।'

'ए,'

'भर्खर त हो मैले पढ्न थालेको,'

'हगि ?'

'हिजोमात्रै अर्को सिध्याएू पढेर,' उनले भने- 'यो अलि अघिको किताब हो तर पत्रपत्रिकामा चर्चा धेरै छ ।'

'हगि ?'

'धेरै पढ्नुहुन्छ जस्तो छ,'

'हो,' दोभाषेले आफैं मलाई सम्झाई- 'नत्र जापानमा यत्रोविधि किताब कसरी बिकुन् त ?'

'हगि ?'

'सातैपिच्छे बेस्ट सेलर आउूछ,' उसले भनी- 'पत्रिकाहरू यस्तरी चर्चा गरििदन्छन् नपढी धरै पाइन्न !'

'अचम्म,' मैले भनेू, झ्यालबाहिर रुखहरू फ्याट्टफ्याट्ट वर सर्दै गए तीव्र गतिमा । रुखहरूको उचाइ लगभग समान देखिए जापानीहरूजस्तै । मैले आूखा अलि टाढा लगेू । आकाश उघ्रेको थियो । लौन त्यता अगाडि त देखे-देखेको पहाड सर्लक्क उभिए-

जस्तो भान भयो । हिउूले टाउको सिूगारएिको सानो गाूठीको त्यो पहाड ठ्याक्कै माउन्ट फुजीको फोटो हेरेजस्तो लाग्यो ।

'ए मिहो,' मैले दोभाषेलाई भनेू- 'त्यता अगाडि हेर त, माउन्ट फुजीजस्तो पहाड उभिएको छ ।'

'कता खै ?' उसले अलि निहुरएिर कारको अगाडिपट्टकिो झ्यालबाट आूखा सुइराजस्ता तिखा बनाएर टाढा हेरी । अनि भनी- 'लौ न नि, हो त !'

'के ?'

'माउन्ट फुजी,' उसले भनी- 'तपाईं भाग्यमानी हुनुहुूदो रहेछ, यसरी विरलै देखिन्छ त्यो पहाड । निकै पर छ नि त !'

'यी हाम्रा पाहुनाले कसरी ठम्याएछन् ?' ड्राइभरले सके यस्तै प्रश्न गरे होलान् दोभाषेसूग । उनले पनि मैले संकेत गरेतिर एकपल्ट झुलुक्क हेरेका थिए ।

'म पहाडबाट आएको हुू,' मैले भनेू ।

'हा-हा-हा,' उसले भनी- 'तपाईंले अब जापान रमाइलो गर्नुहुने भयो ।'

'कसरी ?'

'तपाईंका आूखा चलाख रहेछन्,'

'तर जापानी अक्षर छुट्याउन सक्दिन, बोल्न पनि जान्दिन,' मैले भनेू- 'लाटो भइरहन्छु जस्तो लाग्दैछ ।'

'आूखैले पढ्न सकिन्छ धेरैथोक,' हाम्रो कुराकानी बुझेर होला, ड्राइभर भन्दै थिए- 'भाषा बुझि-रहनुपर्दैन ।'

'तपाईं त्यस्तो सोच्नुहुन्छ ?'

'हो,' उनले भनेको मिहोले उल्था गरििदई-

'जापानीहरू धेरै बोल्दैनन्, बोले पनि चाहिने कुरा धेरै गर्दैनन्, तिनको फत्फत् सुन्नुभन्दा नबोली घुम्नु रमाइलो हुन्छ ।'

'ठट्टा गर्नुभयो,'

'वास्तविक कुरा गरेको,' उनले भने- 'हामी धेरै बोल्न जान्दैनौं ।'

'देश बनाउनमात्र जान्नुहुन्छ,' मैले भनेू-

'हामीकहाू ठीक उल्टो छ !'

'अघिल्लो पुस्ताले बनाएको हो जापान,' उनले भने- 'अहिले त हामी भोगमात्र गर्दैछौं ।'

'तपाईंहरूलाई अघिल्लो पुस्ताले नै सही बाटो देखाइदियो,' मैले भनेू- 'हामीकहाू धेरैथोक अहिलेकै पुस्ताले गर्नुपर्नेछ ।'

'तपाईं किन त्यसो भन्नुहुन्छ ?' उनले सोधे- 'नेपाल त धेरै सुन्दर देश छ भन्ने सुन्छु । जो पनि जापानी फर्केर आउूछ त्यहाूको बयान गरेर थाक्दैन ।'

'पहाडमात्र सुन्दर छन् हाम्रा,' मैले भनेू ।

'मान्छे पनि धेरै हूसिला छन् भन्ने सुन्छु,'

'ती नौलो मान्छे देखेर हाूस्ने हुन्,' मैले भनेू- 'ऊ त्यो फुजी पहाडजस्तै ! फुजी टाढा छ जसरी ती

मुस्कानधारी नेपाली अनुहारहरू !' -फुजी भने हराइसकेको थियो ।)

'के भन्नुभयो ?'

'तिनको मनमा बेथा छ, बेचैनी छ ।'

'चाहिने नै त्यही हो,' उनले भने- 'बेचैनी छ भने त्यो छटपटीले बाटो खोज्छ जस्तो लाग्छ है मलाई त । हाम्रा बाहरू विश्वयुद्धपछि यस्तै कुरा गर्नुहुन्थ्यो ।'

'तर धेरै सकस हुने रहेछ,' मैले भनेू र अहिलेको नेपालको हाल बेलिविस्तार लगाएू ।

'होला,' उनले भने- 'कृपया आफ्नो दायाूपट्टकिा रुखहरू हेर्नुहोस् त महोदय !'

मैले त्यता हेरेू, ठिङरङि्ग उभिएका तर तीव्र दरले पूर्वतिर सररिहेका रुख हेरहिेको बेला उनले भने- 'समुद्री तुफान आएका बेला यस्ता रुखहरू बडो मुश्किल झेल्छन् !'

सुन्य सम्मको यात्रा.........!

2007-11-05T14:32:00.000+08:00

आज अर्को तथ्यको जग बस्यो। नयाँ कुरा पत्ता लाग्दा पहिले जस्तो मनमा उद्दबेग आउँदैन आजकल। जीबनमा अब केही कुरा मात्र बाँकी छन,जसको लागि मसँग भिन्न दृष्‍टिकोण छैन।
मलाई गन्तब्य सम्म पुग्नु छ, म सुन्य सम्मको यात्रामा कटिबद्द छु अझै।

प्रीय नीराजन! आशिर्बाद......मायाले गर्दा फेरी पत्र लेख्दैछु।

2007-11-04T18:23:00.000+08:00

प्रीय नीराजन,
आशिर्बाद।
मायाले गर्दा फेरी पत्र लेख्दैछु।प्यारा म सजिलै अनुमान गर्न सक्छुकी काम र थकाईले तलाई कती थकाई लाग्दो हो भनेर। यसलाई बिर्साउने प्रयास स्वरुप म तिमीलाई बारम्बार SMS गरीरहन्छु।
'आशाबादिहरु खतरामा पनि सम्भाबना देख्छन्।' म एक आशाबादी मान्छे हु अनी तिमी पनि। किनकी जस्तोसुकै प्रतिकुल परिस्थितीमा र निरासाको कालो बादलले ढाकेको अन्ध्यारो, असहज र अश्पश्ट बातावरण बिच पनि तिमीले केही गर्ने प्रयास गरेकै हो। हुनत उमेर सानो छदै केही गरेर देखाउने इक्ष्या तिमीमा आउनुलाई म अस्वाभाबिक मान्दिन।
जीबनमा भएका गल्ती र असफलताहरुलाई सेमत तिमीले आफ्नो अपरिपक्वता र हार मान्नु हुँदैन बरु भविश्यको लागि पाईला चाल्न ज्ञानको रुपमा लिनु पर्छ।
हाम्रो लागि बर्तमानको परिस्थिती अती प्रतिकूल र असहज छ। त्यसैले तिमी त्यहा दु:ख गर्न वाध्य छौ। ढुङ्गामा खुकुरी घोट्दा धारिलो भए जस्तै जस्तै दु:खमा घोटिदा मानिस पारीपक्क्व बन्छ।तिमी बस पेरिश्रम गर सफ लता तिमीलाई प्राप्त हुनेछ। अनी त्यो सफलताले आजको दु:खलाई याद नै नआउने गरी धेरै टाढा कहाँ हो कहाँ छोडिदिनेछ।
म मान्छु कि सिमित स्रोत साधनले ठुलाठुला काम ताक्नु पर्ने तिमीहरुको बाध्यता हो तर तिमीहरुको यो बाध्यता एक दिन तिमीहरुको बिशेषता नै बन्नेछ। र धेरैले यसको सिको गर्ने कोशीस गर्नेछन।
"मान्छे जान्न खोज्छ तर बुढो हुन चाहदैन।" अग्यातको यो भनाइ जस्तै हामी सफलता पाउन खोज्छौ तर त्यसको लागि गर्नु पर्ने दु:खलाई आत्मसाथ गर्न चाहदैनौ। प्यारा यो कुरा बुझ्नु जरुरी छ कि १००% जीबनको हिस्सामा
केबल १०% जीबन कस्तो बनाउने तिम्रो हातमा छ बाँकी ९०% जीबनलाई कसरी बुझ्ने र कसरी लिने भन्ने कुरा मात्र हो। त्यसैले जीबन सुख सम्झे सुख,दु:ख सम्झे दु:ख हुन्छ, अनी केही नसम्झिय सुन्य हुन्छ।
अब थोरै देश भित्रका कुरा। हाम्रा नेता र कार्यकर्ताहरु आन्दोलनका नाममा बन्द, चक्काजाम गर्छन्। अनी भबन, पूल भतकाउछन। गाडीमा आगो लगाउछन् ।यसो गर्दा यसमा आस्रित परिवार कङाल हुन्छ अनी बिदेशी पुजिपतिलाई प्रत्क्ष्य फईदा हुन्छ। तर तेही नेता नारा लगाउछन 'बिदेशी शोषन र उपनिबेशबाद मुर्दाबाद।' यसरी देशलाई हानी पुर्याउने गरी आफ्नै खुट्टामा बन्चरो हान्छन।
यो सब लेख्नुको कारण भनेको देशका नेताले झै तिमीहरुले उल्टो काम गर्नु भएन। मिहीनेत र प्रयास गर्दागर्दै कहिलेकाही पाहुना बनेर आउने उदासिनता र हिनताबोधलाई तिमीहरुको मनमा ईस्थाई बसोबास दिन भएन अनी आफ्नो आत्मबिश्वास लाईउठी बास लगाउनु भएन।
हसीलो कालोकालो अनुहार र चटपटे बोलीमा दु:ख लुकाउनु तिम्रो खुबी हो।समयको परिवर्तन सँगइ तिम्रो दिमाग पनि छिप्पी सकेको छ। त्यसयैले यस्ता यस्ता थाङ्ने कुराहरु लामो लेख्दिन।
पत्र बन्द।
बिदा।
दाई---02/02/2064

नारायण वाग्लेलाई एउटा पत्र..........

2007-10-28T17:13:00.000+08:00

प्रीए लेखक!

मैले तपाईंलाई चिनेको पुगनपुग १० बर्ष बितेछ।
यस १० बर्षको अबधिमा मैले तपाईंलाई पहिले 'कफी गफ"
अनी बिस्तारै कान्तिपुरका केही बिशेष सम्पादकीय हुँदै "पल्पसा क्याफे" सम्म मज्जैले पढे।
तपाईं मेरो नजरका त्यो लेखक हुनुहुन्छ जो पाठकलाई पत्तै नदीई उनिहरुको मुटुसम्म छुन सक्षम छन।
तपाईंका लेखहरुले मलाई सधैं केही लेख्न वाध्य पारीरहेछ र म केही लेख्दै पनि छु। कुनै दिन तपाईंलाई Mail गरेर तपाईंको प्रतिकृया बुझौला।
बधाई छ तपाईंलाई। मैले तपाईंलाई भेट्ने दिन चाडै आईपुगोस, मेरो प्रबल ईक्ष्या।
प्रतिउत्तरको अपेक्षा राख्नेछु।
बीदा।
तपाईंको पाठक ।

भोली उठ्दा सपना देखेको जस्तो लागिरह्यो।

2007-10-25T10:19:00.000+08:00

तिमीलाई तिम्रो आफ्नो नाममा विश्वाश लाग्दैन र?
स्म्रीती-May I know why have u asked this question?
( यो रिप्लाई मैले झन्डै ५ मिनट पछी पा एथे?
साया- मेरो अन्तरात्माले किन हो मलाई यो सब सोध्न वाध्य बनायो। फेरी तिम्रो ढिलोआएको उत्तरले पनि होल मलाई उत्तर दिने मूड छैन अब। तर यदी तिम्रो मन दुखेको भए म हजार माफि माग्न तयार छु।
स्म्रीती-why u talking like this?
तिमीले के बुझ्योउ र? -साया
स्म्रीती-Nothing......,Can u plz make me clear?
साया- Then u have the right to continue chating or leave.के गर्छौ? I may take lot of time to make u clear.
स्म्रीती-your words r so confusing.
साया-Not my words.It depends upon you.If you are still reading this text with your mind then its not strange to find my words confusing...you have to read it through your heart---give a try !
स्म्रीती-I like your style.. so u beleave in heart than mind...?
साया- Yea, I'm doing this since long........
स्म्रीती-You know what I like d person who follows heart not mind.
साया- is it? feel good to hear. अ! एउटा कुरा, तिमीलाई नेपाली चाँही पटक्कै मन पर्दैन हो? should I too speak in english?
स्म्रीती-no...म नेपाली.......अब नेपाली भएर नेपाली मन नपराउने कुरै हुँदैन नी।
एउटा कुरानी तिमी एक नेपालीसँग जती आत्मियता नेपालीमा कुरा गर्दा पाउछौ त्यो तिमी कदापी English मा पाउने छैनउ।
So shall we start in nepali?
स्म्रीती-yea sure ..!
साया- तिमीलाई मेरो नेपाली ब्रम्हान्डमा हृदय देखी स्वागत छ। अनी आज अरु के के गर्‍यो त?
खासै केही छैन।
साया-तिमी हिजोकै पनि भन्न सक्छौ।
..........अरु केही छैन दिन दिनै नयाँ कहाँ हुन्छ र?
अनी अहिले अरु-Oh! अनी अहिले अरु के गर्दैछौ?
तेही गर्दैछु जे गर्न आएको थिय।
साया-सफल बन जे गर्न आएको थियौ, म मेरो भगवानलाई उनको साथको लागि मागिदिनेछु।
भगवान तिम्रो हो र? उ त सबैको हो नि।
हो। उनी सबैका हुन। तर मेरो आत्मा भित्र मैले चाहे अनुरुपको एक भगवानलाई धेरै बर्ष पहिले जन्म दिएथे-म उनीसँग तिम्रोलागि मागिदिनेछु भनेको।
स्म्रीती-Thanks, So sweet of you. म यस्तो कुरा गर्ने केटा पहिलो पटक भेत्दैछु। मलाई थाहा थिएन कि म जस्ता अरु पनि छ्न। केटाहरु पनि यस्तो कुर गर्छन् भनेर त मैले सोचेको पनि थिएन।
साया- हो र? फुर्कयाको मलाई?
No not at all.
तर मैले यि सबको लागि धेरै तपस्या गरेको हुनुपर्छ। तर मलाई विश्वाश छकि ति गुणहरु मसँग पहिल्यै देखी थिए।
Thats an excellent!
साया-I guess so.
स्म्रीती-You know i have too little friends.college मा पनि एक्लै बस्छु। साथीहरु सबै जना सोधछ्न कि म किन यस्तो भनेर तर म उत्तर दिन सक्दिन। God made me like this.म के नै भनु र?
साया-हो! तर दोश कसैको होइन। तिम्रो पनि होइन। तिमिले त्यो सब भन्नु पनि बेर्थ्य हुनेछ कारण उनिहरु यसलाई बुझ्ने छैनन्। कारण हामी उनिहरुको समयबाट गुज्रिसकेका छौ उनिहरु यो सब बुझ्ने क्षमता राख्दैनन। एद्दपी तिनिहरु आफ्नो ठाउँमा हामी भन्दा सही छन ।
स्म्रीती- ठीक हो।
साया-हामीले तेत्तिन्जेल समयलाई पर्खिनु पर्नेछ तर जब उनिहरु हामीलाई बुझ्ने छन तेत्तिबेला पनि परिस्थिती यात फरक यात बितिसकेको हुनेछ। अ.. एउटा कुरामा हामी पनि गलत हुनसक्छौ त्यो के भने हामी आफ्नो उमेर भन्दा चाडो हिडिरहेका हुनसक्छौ हामीले के कुरा बुझ्नु आवश्यक छ कि हामीले समयको अधिनमा बस्नु नै पर्ने हुन्छ नत्र एक दिन जिन्दगीको नयाँ मोडमा लड्ने पक्का छ।
स्म्रीती-हुनसक्छ हामी यसो गर्न सक्छौ काम गर्दा Positive भएर गर्ने।
साया-हो तर Negative लाई पनि सँगइ लिएर हिंड्नु पर्ला।
स्म्रीती-तर काम गर्दा Positive भएर नै गर्नु पर्छ।
साया- Negative & Positive को अस्तित्वलाई छुट्याइरहनु पर्दैन,दुबै एक अर्कामा निहित छ्न एकको उपस्थितिमा अर्को बचेँको हुन्छ।
स्म्रीती-त्यो सबैको आफ्नो आफ्नो बिचार हो। तिम्रो आफ्नो बिचार छ। मेरो आफ्नो बिचार छ। मेरो बिचार गलत हुन सक्छ अनी तिम्रो सही नहुन सक्छ।
साया-हो हामी त्यो हौ जो सबैको अस्तित्व स्वीकार्छौ।
...........हो।
साया-मेरो जाने बेला भयो अब। म फेरी एकपटक तिमीसँग कुरा गर्नेछु। कहिले भेट्ने हो फेरी?
स्म्रीती-May be same time.
साया-हो तर म यो च्याट रूममा फेरी आउदिन होला। तिम्रो Email ID दिन्छौ कि मेरो लिन्छौ ?
.............
साया- O.K. Thanx. Its mine. I do mail you.
Thank you.
Take very good care. BYe
Regards
SAAYA
Bye. You too take care.
साया- Bye.

फर्कदा बसमा आए। बस कार्डको BALANCE सकिएको रहेछ होसै भएन। खल्तिबाट छुट्टै CASH TOP UP गरेर पहिलो पटक बस चढे। रोहितदाई लाई होस्टलमा छिट्टै आउनु है दाई भनेर आँफैले बोलाको थिए तेस्सैले ढिलो नगरि कोठा पुग्नु थियो। उनीबाट छुट्टीएर आको थिए तर आफुले पहिले बिदा मागेर गल्ती गरेको अनुभव भईरह्यो। यस अर्थमा म पछुताए।

बिदा माग्ने बेला मा उनिसँग भएको च्याट मेरो भगवानलाई सुनाउनेछु भनेथे अब कसलाई भन्ने हो !काठमाडौं फोन गरेर निरन्जनलाई फेरी ONLINE बोलाउ जसतो लाग्यो। तर समय पटक्कै थिएन।

कोठा आईपुगे। रोहितदाई आईसकेका रहेछन। एकछिन कुरा गरेर कोठा सफा गर्न थाले। BED SHEET फेरे, केही लुगा धोए अनी नुहाउन पसे। राती खाना नखाने बिचार थियो तेस्सैले SNACK हरु ल्याएथे। राती कोठाको भाईहरु सँग एकछिन कलब्रेक जम्यो। दुई पटक गोल अनी एक पटक तेस्रो भएछु। मन बुझाउन काफी थियो मलाई। अबेर सम्म निन्द्रा लागेन। म सँग धेरै बर्षको निन्द्रा PENDING छ अब त्यो नमरी पुग्दैन।

भोली उठ्दा सपना देखेको जस्तो लागिरह्यो।

त्यो मृत्‍यु पछीको पहिलो क्षण सम्झदा

2007-10-25T10:14:00.001+08:00

सबै बेहोसी नशा पिएर बिना पिएरै बेहोस छु म.......

कतिन्जेल चाँही अनिबार्य रुपमा बाँच्नइ पर्ने भनेर भगवानले आफ्नो सान्सारिक मुल्य मान्यता भन्ने पुस्तकमा लेखेका छैनन क्यार।
आज अचानक भगवान भन्ने शब्दको सकारात्मक सोचाई उब्जियो। खुशी लाग्यो। शायद अब मृत्‍युको नजिकपो आईयो कि भन्ने धारणा उदायो। तेत्ती चर्को गरी नभएनी, देवकोटा नास्तिक हुँदाहुँदै मृत्‍यु अगाब भगवानको गीत कोरेर मरेका थिए भन्ने तथ्येले सोचाई लाई अली दरिलो पारेको जस्तो लाग्छ।
मरेर कहाँ जाने होला; थाहा भए कती सजिलो हुनेथ्यो। नराम्रै अथवा अझै दु:ख एबम पीडा भएको ठाउँ भये पनि यो पृथ्वीमा त कसरी बसिन्थ्यो होला र? एद्दपी कौतुहलता: मानब अबगुण ।
त्यो मृत्‍यु पछीको पहिलो क्षण सम्झदा काउकुती लागेझै आभास पाउछु । एद्दपी त्यो क्षणलाई प्राप्त गर्न कतिन्जेल कुर्न पर्ने वा कसरी पूर्णता प्रदान गर्ने हो भन्ने कुराले अली झस्काउछ।
शायद भगवानले मलाई राम्रै गर्लान। दुखी! सम्झेर।
जय भगवान!

म लेखक चाँही कहिले पनि बन्न सक्ने छैन।

2007-10-08T15:31:00.002+08:00

आज के लेख्ने?
प्रत्यक चोटि लेख्नु पूर्व यो प्रश्नले सधैं गाज्छ मलाई ।
एउटा कुराको ठेगाना लागिसक्यो मनमा। म लेखक चाँही कहिले पनि बन्न सक्ने छैन । एद्दपी म मेरा कोशीसहरुलाई मर्न दिन्न। यस् अर्थमा म तिनिहरु माथि न्याय नै गरिरहेछु । तर यता म पो खुशी बन्न सक्दिन। कहिलेकही दरिलो बिचार आईदिन्छ र लेख्न बस्यो मलाई तेस्सै तेस्सै अल्छि लाग्न थालछ, हातहरु लोलाउछन, मस्तिस्क सुन्य भईदिन्छ । अनी म थाकेको अनुभब गर्छु। अनी त मेरा लेखहरु बिजोकले टुहुरा हुन्छन ।
घरीघरी झिनो डर लाग्छ मनमा। पाप पो लाग्ने हो कि भन्ने । डरको उपाये भेटेको छैन मैले तर लाज र पापको डरलाई चै DAMN दिन थाले आजकाल । यसबारे अरु पनि लेख्नु छ तर आज सक्दिन। आज पनि मेरो पापी समस्याले छोडेन मलाई ।
अरुले उल्काएको भरमानै कुनै दिन किताब लेख्छु भनेर दुनियाँलाई फुकिसके। यता आफ्नो हालत यस्तो छ।
बिजोक हुने भो ।
अब यसरी नै भये पनि CONFESS त गर्दै गर्नु पर्‍यो नि ।
भबिश्यको लागि ।

I love You Now Careless And Carefree

2007-10-08T15:00:00.000+08:00

You are young and beautiful,and having adventures.Having adventures as often as entails being a bit careless with yourself.You cant learn to skate board without skinning your knees! so sometimes things will happen, boys will not be loving, there will be small scares, and hurt feelings, bumps along the away. I hope thats all that happens.And I hope that you can see it this way too, that people dont convince you that you have self esteem for that you dont give those voices in your head free reins, focus on the bad things that happen more than the adventures. Does that make sense?

I love you now careless and carefree, running around and laughing, but I will love you still, older and more sedate.You are going to change more in the next couple of years, I think.
What an adventure!!!!
Love
Best Regards
NIRAJAN UPRETI

यही नाङोपनलाई स्विकार्ने प्रयासमा जीबनको बर्तमान हिडिरहेछ।

2007-10-06T14:52:00.000+08:00

बालक झै पहिलो पटक लेख्न खोजेको आभाश हुँदैछ।

आफ्नै जीबन प्रतिको घ्रिणा उमेरको स्वभाब झल्काउछ। फेरी इक्ष्याहरु खुलेर उड्न नपाउदा बदलाको आशा राख्छन्। डढेको जीबन बिबश पीताझै मौन रहन्छ। अब त फेरी आशुका मल्हम पनि पलायन भईसके।

धेरै दिन पछी लेख्दा पुरानो साथी भेटेको जस्तो लाग्छ। बिना स्वार्थ स्विकार्ने यो पात्र मेरा निम्ती लडाईंको हतियार जस्तो भएछ।

विश्वाश भन्ने शब्द बिज्ञानको 'chemical change' ले जस्तो व्याख्या दिने भो। यो धरातलमा मेरा विश्वाशका पात्रको हुन त- छुट्याउन कठिन। हरेक पल भिन्ना भिन्नै जीबनको सन्केत हुन- यही सिक्या छु त्यसैले सबै स्विकार्ने गुण प्रमुख नियम हो।

पुरानो कपडाको उपयोग बढाउन बिसएको आधी अर्को दिशा फर्काए। मौसमको यो फेरबदल कमजोर दिवालको रङ जस्तो रहेछ। केही पलमै मेरा झुठा सपनाहरु एक पछी अर्को गर्दै झर्न थाले। म यसरी नाङ्गीए मानौ मेरो आत्माले फेरी एकपटक नाङिने आट नभएको बतायो।
यही नाङोपनलाई स्विकार्ने प्रयासमा जीबनको बर्तमान हिडिरहेछ।

आफै प्रतिको घृणा कती बड्दो छ।

2007-09-24T18:50:00.001+08:00

आजको रात नलेखी सक्दिन।येसै कारण छिटै सुत्दै छु; की येसै कारणले मलाई रातको कड्किलो अन्धकारमा सैन्य प्रहारले फेरी सुत्न दीने छैन।
हामी तथ्यकथाका पात्र जस्ता छौ।फेरी कथामा एउटा त्रुटीले अग्लो पर्खाल खडा गर्छ।नदुख्ने भनेको मुटु आफ्नै गल्तीले अस्तित्वको आभाश दिन्छ।म पात्रको एउटा प्रहार निस्चलतामा बज्रन्छ।त्यो सहनशक्ती महाभारतको बाणको आभाश दिन्छ। 'म' जसरी पछारिन्छ, तातकाल उठ्ने क्ष्मता कुनै बल दिन सक्दैन।

आज कती कश्टका साथ लेखिदैछ।सधैं छिटो बितेको समय आज कती सुस्त छ।
पीडित पक्षको मुटु वा मानसपटलमा कस्तो ताप छाउदो हो।तर सुन्यताको अभिशापले बादल जस्त्तै 'म' को दृष्टि (हिन) गर्छ।
ईतिहासको दाग कतै मिठो कतै तितो।यो कहिले ईतिहास होला प्रतिक्षा प्रबल छ।
बोली हराई हाल्दा कती बिबश भएर सोच्ने उनलाई अङगाल्न सके सुन्यतालेनै म उनलाई चिच्याउदै भन्ने थिएकी म कती आदर राख्छु उनी माथि 'बिश्वास उनको र कोमल उनको आदर माथि।
फेरी बिबसताका तिखा काडा सँगको सम्बन्ध लेख्नु नपरे हुन्थ्यो।आफै प्रतिको घृणा कती बड्दो छ।
ORIGINAL WRITTEN DATE--04 AUG 2005

मसँग जे छन, सब मौन छन, नबोलिएका छन

2007-09-17T21:25:00.000+08:00

खुशी; मौनता; पीडा; बेदना; भाबना; यी सबै केही बोलिरहेछन। के हो मलाई थाहा छैन। मसँग त्यसलाई दिन कुनै नाम छैन। मसँग जे छन, सब मौन छन, नबोलिएका छन; जसलाई मेरै आत्मले मात्र अनुभव गर्न सक्नेछ।

saaya.nepal@gmail.com

प्रीय अनुज ! -----A Letter To Me-----

2007-09-17T10:24:00.000+08:00

प्रीय अनुज !
लामो सम्झना। नयाँ खबरहरु केही नभएकोले होला लेख्न साह्रै अप्ठेरो महसुस गर्दैछु।खैर केही न केही त लेख्नु नै छ। मेरो मन स्थिर छैन।म कुनै पनि कुरालाई निरन्तरता दिन सक्दिन। आफुले आफुलाई साह्रै अस्वाभाबिक भएको महसुस गर्दैछु। मलाई के भएको छ आजकाल भन्न सक्दिन्। मलाई धेरै कुराहरु प्रती बित्रिश्णा जाग्न थालेको छ।

अफिसमा मैले क्रमश बोल्नलाई कम गरी सके। क्याम्पस त जान नै छोडिसके भन्दा पनि हुन्छ।कहिलेकाही ति आमाको काखमा लडिबडी गर्ने र बुवाको काखमा लुट्पुटिने दिनको याद आउछ।म सोच्छु म् सधैं त्यसतै किन भईन? यदी म त्यसतै अबोध बालक हुन्थे भने शायद खुशी हुन्थे होला। तर अब त्यो सम्भव भएन।बिशेषत पछील्ला केही दिनमा मलाई विश्वाश र भरोसा भन्ने शब्द प्रती साह्रै माया लाग्दो सोचाई आयो।मान्छे प्रती मान्छेको विश्वाश र भरोसा उड्नुको पछाडि पनि धेरै कारणहरु भएको महसुस गर्दैछु। बिश्वास गरीएको र किन्चीत्धोकाको शन्का सेमत नगरीएको ब्यक्तीबाट धोका पाएको पीडा साह्रै बिशालु हुदोरहेछ। तिमिलाई तिम्रो साथीले धोका दिएर त्यसले हामी माथि ठुलो रिन लगाएकोछ। हामी चाहेर पनि त्यस धोकाको रिन तिर्न सक्दैनौ होला।मान्छे नचिन्नु हाम्रो कमजोरी हो।

प्रीय् अनुज ,वास्तवमा हामी एक स्वतन्त्र बन्धी हौ। जो आफ्नो इछ्याले केही गर्नसक्दैनौ।आफ्नो इछ्याको त कुर छोडौ वास्तविकतामा हामीले लिने श्वास प्रश्वास पनि पूर्ण स्वतन्त्र छैन।साचो अर्थमा हाम्रो जीबन साह्रै नबुझिने खाल्को छ।प्रत्यक रात देखिने सपनिमा एक सिरानी आसु सुत्नु पर्ने हाम्रो जीबन हो।

शकेस्पीयरले भनेका छन "मानिषको सिमित जीबन एक स्वोप्न जस्तो लाग्छ जो अन्तत माहानिन्द्रामा समाप्त हुन बिवस छ।" वास्तवमा भन्ने हो भने उतार च् ढाब्,बिधाएक अवसर्, बिस्मएकारी लीला हेर्दा हेर्दाइ यती धेरै थाकी सकेका हुन्छउ कि हामी स्वयम त्यो महानिन्द्राको लागि लालायीत हुन्छउ।

तिम्रो आत्मा!

१०।१।०६२

यो पत्र यत्तिकै खाली छोड्यो भने लेख्न खोजेका कुराहरु बुझ्न सक्छौ?

2007-09-15T01:39:00.000+08:00

यो पत्र यत्तिकै खाली छोड्यो भने लेख्न खोजेका कुराहरु बुझ्न सक्छौ? सक्दैनौ है?ल लेख्छु है त। पहिला, मैले दिएका सबै दु:खहरुकालागि माफि देउ है त। अनी गरीदिएक पाप गल्ती हरु बिर्षिदेउ है त। माया सधैं साची देउ है त। तिमीले आँफै बुझे कती सजिलो हुन्थ्यो? फेरी लेखु पनि के र नलेखु पनि के? फेरी प्रश्न त ताजै छ- लेख्ने के? खैर ठिकै छ भन्नु त जसरी नि छ।

तिमीलाई देखे, भेटे, बोले, मिले, माया बाडे, दु:ख दिए बाँकी केही रहेनहोला शायद। फेरी पनि धेरै बाँकी छ जस्तो अनुभव हुन्छ। तिमीलाई नभेट्दा जीबन राम्रो-नराम्रो कस्तो थियो म भन्न सक्तिन। तर तिम्रो आगमनले परिवर्तन अवस्य ल्यायो। कती ठुलो परिवर्तन थियो-जसको मायाले सबैको कमी टाढा भगाईदिन्थ्यो। कती मिठो बोली जसको चाहना मेरो मन भित्र पटी गढेको छ। ती मुस्कान जसलाई सम्झदा मनमनै खुशी लागेर आउछ। त्यो ब्यक्ती जसको माया पाएर हजार मृत्‍यु स्वीकार्य छ। जसको लागि बाचे जीबन मरे मृत्‍यु जस्तो। जसको आँखामा हेर्न पाए सबै संसार अन्धकार भये पनि कुनै सन्कोच छैन। जसको दु:ख आफ्नै आँखाबाट बगाउ जस्तो। जसको एक क्षण हजारौ जन्म भन्दा पनि धेरै। जसलाई छोएर जीबन सार्थक लाग्ने। जसको प्रतिक्षामा सारा जीबन बिताउन गाह्रो नलाग्ने। जसको आशु मेर निम्ती अमृत छन। जसको हासो मेरो जीबन। अनी सबै कुर बिर्सेंर पनि पनि जसको याद ताजै रहने। जहाँ गए पनि जे गरे पनि जसको वरिपरि नै महसुस गरिने। हरेक सासमा, हरेक ढुकढुकिमा जसको बास रहेको हुन्छ। जसलाई सम्झदा सबै दु:ख बिर्सन पुग्छु। जसको खुशीमा मेरा सबै सुख बसेका छन। जो देखी जती टाढा गयो तेत्ती नजिक। जसलाई जती दु:ख दियो उती आँफैलाई पीडा हुने। जसलाई जती खुशी बनायो उती आँफैलाई सुखी लाग्ने। जसको याद मरेर पनि मुटुमा रहने। जो बिना सबै चीज खल्लो लाग्ने। जो आए सबै चीज राम्रो लाग्ने। जो गये सबै चीज बिरानो। जसको प्रतिक्षामा बाचिरहेछु।

Awarapan Banjarapan

2007-09-15T01:31:00.000+08:00

INSPIRED BY SHANI ( The Saturn )
हर पल हर क्षण एक अनौठो प्यास लागिरहन्छ ...........थाहा छैन के हो त्यो । सोच्छुकी अरु जसतै रहु, तर हृदय मान्दैन न राती सुत्न सक्छु न पूर्ण जिबीत छु न मर्न सक्छु मात्र केही शब्दहरु छन जो लाग्छन मेरो जिन्दगीको तस्बिर हुन।
म को हु? के चहिएको छ मलाई? कहाँ जाउ म ?म किन यस्तो भए?........न कुनै प्रश्न छ न कुनै जवाफ।

ईस धर्ती पर जिस पल सूरज रोज सवेरे उग्ता है,
अप्ने लिये तो ठीक उसी पल रोज ढला है सीने मै।

कहाँ किसी के लिये है मुम्किन सब्के लिये एक सहोना,

थोडा सा दिल मेरा बुरा है थोडा भला है सीने मै।

दिल जिस चीजको हा केहेता है, जहेन उसिको केहता है ना,

इश्क मै उफ! ए खुद ही से लड्ना एक सजा है सीने मै।

I am feeling pity on all of my dreams / हजार सपनाहरुको माया लागेर आउछ

2007-09-08T15:08:00.000+08:00

Alike Bhakta Raj Acharya, i am feeling pity on all of my dreams; dreams to live a peaceful life; addicted to optimum altruism. But loneliness, hate, envy, jealousy, narsassism, tears and suffocation always keep combinely their wings spread to faint the brighter sides of life and keep all living under their normss and values. It kills me; i've not been able to be an exception. I dunno if god lies in them as wel. some beleave god and devil are both rested in heart. so is it like most of hearts are governed by devil? if so then where is god? May be he has a grand endurance to keep him still despite all the merciful situations. But we dont have that strangth. Getting acquainted with this piercing fact, why does he keep himself silent? I am foolish to ask it. But i am not the only one. All those who hate the dark side question it silently; weeping inside for all scattered bads.

सोचाइबाट सोचाइ सम्मको त्यो अविस्मरणी यात्रा

2007-09-08T14:50:00.000+08:00

एउटा त्यस्तो ब्यक्तिको आवश्यकता वा भनु कमी प्रबल हुदो छ जसको अस्तित्व सुन्यबाट सुरु भई सुन्यमै टुङिन्छ। सोचाइबाट सोचाइ सम्मको त्यो अविस्मरणी यात्राका केस्रा केस्रा महत्तो राख्दछन।एक्लोपन जीबनको एउटा कटीबद्द सत्त्य हो । हामी; एद्द्एपी; कसैको झुटो साथ भन्ने अवगुणका लागि लाख प्रयास गर्छौ-यसैको प्राप्तीकालागी सम्पूर्ण समय समाप्तीको सन्कोच कसैका निम्ती गाडा हुन्छ, धेरै यसमा ध्यान दिदैनन। सुधार ल्याउन खोजिएको यस् पक्ष कमजोरीमा गन्न मिल्दैन। तर सृस्‍टि बिपरितका कुराहरुलाई मृत्‍यु सम्म साथ दिनु कठिन हुन्छ।हामीसँग भएका बस्त हरुको महत्तो हामी राख्दैनौ। देखेका र राम्रा लाग्ने अरु पराई प्रसँग लाई अङ्कित गर्ने एउटा मिठो नाम छ - चाहना। कल्पना मार्फत कसै सँग सम्बन्ध राख्ने यस् चाहना दु:खको मुल हो। मृत्‍युको एउटा कमजोरी छ ;सास रोकेर एउटा ब्यक्तिले आफुलाई उसप्रती सुम्पियोस भन्ने सोच्नु मृत्‍युको मुर्खता हुनेछ। यही कमजोरी मृत्‍युलाई चाहना भन्दा एक कदम पछाडि पार्दछ।चाहना नराख्ने ब्यक्तिलाई संसार अनेकौ सामाजिक नामहरु दिन्छन। एउटा नमिठो नामले हारको सङ्या दिन्छ। जीत पनि दुई किसिमका हुन्छ्न। एउटा आफुले जीतेको र अर्को चाँही अरुले हारेको जीत। अरुले नहारी जीत्ने दौड कमैले दौडन्छन। यहाँ सबैलाई समयसङै हिंड्ने हतार छ, सधैं अरुलाई हराउने जीबन बिताउने हतार छ। कोलाहलको बीच एक्लो बस्ने बानीले मुटु कठोर बनाउदै छ। यस् लडाईंमा केबल दुई योद्दा जीउदा छन। पीडा,र कहिले काम नलाग्ने ईश्वर प्रतीको आस्था। मृत्‍यु सम्मको लडाईंमा दुबै जीबित रहे दुबैका भिन्ना भिन्नै उपज निक्लेलान। न्यूटनले भनेका छन हरेक क्रीयाको उल्टो र उत्रै प्रतिकृया हुन्छ। बिज्ञानका सबै कुराहरु जीबनका वास्तविकताबाट प्रेरित हुन्छन जस्तो लाग्छ।

आज काल्पनिक संसारमा एउटा हत्या भयो

2007-09-06T15:30:00.000+08:00

ORIGINAL WRITTEN ON 26TH OCT 2004

आज काल्पनिक संसारमा एउटा हत्या भयो। शर्बशक्तिमान भएकोले भएको त्यान्द्रो सेमत थिएन।कुरा पश्चाताप पटी पल्ट्यो। भोक मार्न भोजन खाएकै ठीक हुन्छ। त्यस अवस्थामा साकाहारी र मान्साहारिको अस्तित्व केलाईदैन।मान्साहारिहरु अरु बस्तुको सुबिधा हुँदाहुँदै ज्यान मार्छन्।साकाहारिहरु यसलाई घ्रीनाको दृष्‍टिले हेर्न सक्छन। मान्साहारिको यो कदम हत्या हुन सक्छ।तर धेरै मान्साहारिहरु जन्मदै गएकाले यो हत्या भयन्।मानौ 'भोली' आउछ जहाँ तेस्ता खसीहरुको जन्म हुन्छ जसको भोक मानिस मै सिमित हुन्छ।केही गरी त्यस खसी जातले सिहासन हत्यायो भने मानिस मानिसकालागि कती महत्तो राख्छ,उ सुरिलो व्याख्या राख्न थालन सक्छ।खशीले मानिसझै बोल्न नसक्ला र 'एक खसी अर्को खसीको अथवा अरु परिवारका सदस्यको निम्ती कती महत्तो राख्दछ?' भन्ने प्रश्न मानिसले नबुझ्ला र स्वत: उत्तर दिनु नपर्ला। तर दिनु परेकैभा त्यसको उत्तर ममा निस सँग होला कि नहोला? दर्शनका कुरा मानिसलाई सहजै पच्दैन। मानिसको लालचा छरपस्ट छन। अनगिन्ती अरबौ देखी झर्दै लादा बिडिमा सम्म आइपुग्छन्। यो सबै फाईदा बिर्शने एउटै धरातल देखिन्छ- मृत्‍युको धरातल्।हरेक मानिसलाई एउटा दिवालमा उभ्याएर उस्को जीबनको महत्तो प्रस्ट्याउने अवस्था बड्दो छ ।एउटा एस्तो यस्तो दिवाल जसमा उभीदा एक पक्ष बैभव र मृत्‍यु, अनी अर्को चाही निस्तो सास लडेको देखिन्छ। यद्दपि,यी पाठहरु पचाएरै आजको युग जन्मेको छ। अब,यस्ता सजिलै रङ्ग फेर्ने किराहरु मार्दा हुने सजाये पो अली हास्यासपद देखिन सक्छ।

मेरो त्यस किराको काल्पनिक हत्याले स्वरुप पाउला नपाउला, यो निश्चित छैन।तर अजम्बरी प्रयासको गुन्जन ब्याप्त देखिन्छ। आज एउटा अर्को छाप्रोको निर्माण भयो। तर जन्म सार्थकताका निम्ती हजारौ छाप्रोहरु स्वीकार्य छन ।

POST ON--06 SEPT 2007

The Loneliness of the Long Distance Runner

2007-09-02T03:04:00.000+08:00

The Loneliness of the Long Distance Runner
BY Alden Nowlan

My wife bursts into the room
where I'm writing well
of my love for her

and because now
the poem is lost

I silently curse her.

समयले दीएको पीडा

2007-09-02T02:20:00.000+08:00

प्यारो नीराजन!

फेरी लेख्न पाउदा ज्यादै खुशी लागेको छ।पछिल्लो पटकको पत्रको जवाफ पनि एकैचोटि लिने अपेक्षा राख्दा उचित हुने देखे। परिवर्तन अटल रहने संसारमा मेरो जीबन अपबाद रही आएको तिमीलाई बिग्य नै छ।मेरो नजरमा ,केबल, भय पनी।
सदा अन्योलतामा रहने बानी छुटेको छैन।एद्पी दु:ख लागेको अनुभव हैन।जीबन एउटा पालो रहेछ।बाची हेरी अनुभव गर्ने।अनी एही अवसरलाई दुरुपयोग गर्दै सान्सरिक मुल्य मानन्यताको स्रीजना गरेको हुनुपर्छ मानब जातिले।स्रबश्रेष्ठ प्राणी भएर केही गर्न नसकेको सम्झदा हिनताको बोध हुन्छ।जीबनको साचो सार्थकत एउटा हुदो हो त सारा प्रयास तेसैमा लगाउनु हुन्थ्यो।तर त्यो पनि फेरी जाने रितु जस्तो छ।अहिले प्रस्ट रहेका चीजहरु पनि परिवर्तनले उ परको बादल तानेर छोपी दिन्छ।अनी त्यसको ठाउँ लिने नयाँ प्रयास नबिन बस्तुले गर्छ।एही चक्रब्युमा घुम्दा घुम्दै छोडि जानेबेला आउला।कती कठोर मानयता।
मैले के सिकेको पाये भने मेरो हिंड्ने बाटो एउटा छ।म चाहेर पनि बदल्न सक्दिन।शायद भाग्य भनेको एही बाटोको सङ्ग्या हो ।मेरो बाटोबाट सक्दो लम्किदा सेमत नभेटिने फुलहरु मेरा सपना हुन। जस्को निकट भएर मेरो बाटो बग्न जान्न्दैन।लोभी आँखा दृष्‍टिपात नगरि चैन पाउदैन अनी बगी आउने हुरिले सँगइ ल्याएको सुबाश नमेटिदो छाप छोड्छ।मानसपटलमा मरी नजाने यिनै आक्रितीहरु मेरा टुटेको मुटुको आभास दिलाउने पिडाहरु हुन।
प्कृतिको सृस्‍टिलाई कती सराप्नु? अरु खुशी हुँदा आफु ऐनामा सीमित भएझै लाग्छ। आँखाबाट ऐना हटाउ भने उजाड पारीबेस पाउछु।जसरी एत्त्तीका बर्ष बिते;बाकी पनि बित्लान्।'वास्तवमै खुशी खोज्यो भने भेटिन्छ त?' भन्ने मुर्ख प्रश्न कहिले काही गर्जन्छ। शायद अरुकोलागि खुशी हुन सके हुन सकिन्छ होला। एउटा 'एक' प्रयास गर्ने जमर्को राख्ने आट बटुल्दै छु।
अस्तु!
SOFTSADISM